Gevlogen boven Nederland: de Gloster Meteor.

Gloster Meteor 322 sqdrn Soesterberg (foto: A.v.Wijk)

De Gloster Meteor was de eerste straaljager die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland zou gaan vliegen bij de Koninklijke Luchtmacht.

In 1942 waren de straalmotoren (ontwerp Frank Whittle) voor de Gloster Meteor getest en kwam ook de romp van het toestel gereed. Het prototype vloog in 1943.

De eerste operationele exemplaren werden op 27 juli 1944 ingezet tegen de V-1.

Wegens het hoge brandstofgebruik werden de Meteors alleen als onderscheppingsjager ingezet.       De eerste versies vlogen nog zonder schietstoel, de mk.VIII werd met de Martin Baker schietstoel uitgerust. Tussen 1942 en 1954 werden 3.947 Gloster Meteors gebouwd.

Op 17 maart 1948 vindt de ondertekening van het verdrag van Brussel plaats waarin de westerse ondertekenaars voor een gemeenschappelijke luchtverdediging kiezen. De ondertekenaars besluiten tot het vormen van een Westerse Defensie unie, de voorloper van de NAVO die op 4 april 1949 wordt opgericht.

Nederland besluit tot de aanschaf van de Gloster Meteor om bij te dragen aan de gemeenschappelijke verdediging van West Europa, in 1948 worden er er 61 Gloster Meteor F mk.IV en 45 Gloster Meteor T mk. VII besteld. Op 27 juni 1948 arriveren de eerste drie Gloster Meteor F mk.IV straaljagers op de vliegbasis Twenthe bij de Jachtvliegschool.

De toestellen worden in het Verenigd Koninkrijk gebouwd en erna door Nederlandse vliegers aan een testvlucht onderworpen alvorens de toestellen naar Nederland worden overgevlogen.

Al snel besluit men tot de aanschaf van een verbeterde versie de mk.VIII, deze worden echter in Nederland gebouwd, Fokker krijgt het contract voor de licentiebouw en groot onderhoud van 160 stuks.Na de bouw werd iedere Gloster Meteor door testvliegers van Fokker ingevlogen alvorens het toestel op de betreffende vliegbasis werd afgeleverd, waarna alle toestellen van een squadron code en bijbehorende kleur worden voorzien:

322 squadron  code: 3W     kleur: blauw   vliegbasis Soesterberg

323 squadron  code: Y9      kleur: blauw   vliegbasis Leeuwarden

324 squadron  code: 3P      kleur: oranje   vliegbasis Leeuwarden

325 squadron  code: 4R      kleur: geel      vliegbasis Leeuwarden

326 squadron  code: 9I       kleur: rood      vliegbasis Leeuwarden, Twenthe, Woensdrecht

327 squadron  code: 7E      kleur: rood      vliegbasis Volkel, Gilze Rijen, Soesterberg

328 squadron  code: 8S      kleur: oranje    vliegbasis Volkel, Soesterberg

In augustus 1949 vestigd majoor Flinterman in de Y9-7 het Nederlandse hoogterecord van 14.821 meter en later een record van een gemiddelde snelheid van 953,1 km per uur.

Tussen 1952 en 1955 trad het met vier Gloster Meteors uitgeruste demonstratie team "Ruiten Vier" op, afkomstig van het 327 squadron op Soesterberg.

Gedurende de periode dat de Gloster Meteor inzetbaar was vonden er talloze ongelukken plaats veelal met dodelijke afloop. Vanaf 1955 werd de Gloster Meteor geleidelijk uit dienst gesteld en vervangen door de Hawker Hunter.

Het Nationaal Militair Museum in Soesterberg heeft een Gloster Meteor F mk. IV en een T mk.VII in haar collectie.

Schokland van eiland naar polder.

drooggevallen haven Oud Emmeloord

Schokland museum

Emmeloord viel onder het gewest Holland, tussen 1614 en 1660 was de heerlijkheid Urk en Emmeloord in het bezit van het geslacht van de Werve, in 1660 kwam Emmeloord onder het bestuur van Amsterdam te liggen en werd door verschillenden Amsterdamse regenten bestuurd.
Ens was de naam van het zuidelijke deel van het eiland met twee woonterpen de Zuidert en Middelbuurt, Ens viel onder Overijssel.
In 1855 waren de bewoners van de Zuidert al naar Middelbuurt verhuisd en hadden hun woningen af moeten breken, dit vanwege het toenemende hoge water en landafslag.
In de Franse tijd in 1806 werden beide delen een bestuurlijk geheel onder de naam Schokland.
Beide delen hadden een eigen dialect, het noordelijke leek veel opdat van Urk dat van het zuidelijke of Ensers leek op het dialect van Huizen.
Het toen al straatarme Schokland werd op last van koning Willem III ontruimd, de visserij leverde toen al weinig meer op en er was geen landbouw, alles moest vanaf het vaste land worden aangevoerd, de terugkerende overstromingen gaven de genade slag voor het eiland en zijn nog toen nog 650 bewoners,  binnen 4 maanden moest het eiland worden ontruimd.
Het merendeel van de bewoners verhuisde naar Vollenhove en Brunnepe bij Kampen waar de Schokkerbuurt werd gebouwd.
De R.K.kerk van Emmeloord werd steen voor steen afgebroken en exact weer opgebouwd in Ommen. Op 10 juli 1859 was de gemeente Schokland opgehouden te bestaan de grond werd bij de gemeente Kampen gevoegd.
Na 1859 werd het eiland nauwelijks kleiner en namen de overstromingen t.g.v. stormen af.
De haven van (oud)Emmeloord bleef bestaan  er werd in 1915 zelfs een visafslag gebouwd ( tot de afsluiting van de Zuiderzee) in de zomer kwamen er dijkwerkers en rietsnijders naar het eiland.
Tot 1932 bleef Schokland een eiland in de Zuiderzee na de afdichting van de Afsluitdijk werd dit nu het IJsselmeer.
Na het droog vallen werd het nu voormalige eiland omringt door land , door het verlagen van de grondwaterspiegel is het eiland sinds de drooglegging 1,5 meter gezakt.
In de jaren 80 van de vorige eeuw verschenen er bij de inmiddels gerestaureerde kerk op de terp
bij Middelbuurt een aantal houten huizen in de zgn "Zuiderzee" stijl, hier werd het Schokland museum in gevestigd.
In 1995 werd Schokland aan de Unesco Werelderfgoedlijst toegevoegd.

Stoomvaart Maatschappij Zeeland 1875-1988.

Stad Middelburg radar stoomschip

Wie nu vanuit Nederland per trein of auto via Hoek van Holland naar Engeland reist doet dit tegenwoordig met een veerboot van Stena Line.

Maar dit was voor 1989 anders toen was deze dienst in handen van de Stoomvaart Maatschappij Zeeland. Vanuit elk willekeurig NS station kon men via Hoek van Holland oversteken naar Harwich in Engeland en daar vanuit een aansluitende verbinding  per trein tot in het hart van Londen reizen (Liverpool Street station).

De Stoomvaart Maatschappij Zeeland werd in 1875 opgericht om vanaf Vlissingen een veerdienst te onderhouden met Engeland, gedurende het bestaan van de S.M.Z.werden 7 verschillende Engelse havens gebruikt nl.: Sheerness, Queensborough, Port Victoria, Tilbury, Folkstone en Harwich, na de Tweede Wereldoorlog verplaatste de Nederlandse locatie zich van Vlissingen naar Hoek van Holland.

Op 26 juli 1875 werd de dienst geopend met het in dienst stellen van twee omgebouwde radarstoomschepen de Stad Middelburg en de Stad Vlissingen (beide schepen hadden dienst gedaan in de Amerikaanse Burgeroorlog).

Van de Nederlandse regering kreeg de S.M.Z. al gauw het alleenrecht op het vervoer van post naar Groot-Brittannië. De eerste schepen die specifiek voor de route werden gebouwd (in 1878) waren de prinses Marie en de prinses Elisabeth.

De S.M.Z. ondervond concurrentie van de Britse Spoorwegen die vanaf Engeland een soortgelijke dienst op Nederland onderhielden.
Twee schepen die net voor de Tweede Wereldoorlog werden geleverd de Koningin Emma en de Prinses Beatrix wisten naar Engeland te ontkomen en werden verbouwd en ingezet door de Royal Navy. Beide schepen werden na de oorlog in de oorspronkelijke staat teruggebracht en onderhielden vanuit Hoek van Holland de veerdienst op Engeland.
De route werd vanaf Engeland onderhouden met schepen van Sealink een dochter van British Rail.
In 1968 werd de eerste autoferry geleverd, de Koningin Juliana later gevolgd door de Koningin Beatrix, vanaf 1985 ging de S.M.Z. zich de "Kroonlijn" noemen.
In 1988 verkocht de Nederlandse regering haar 70% belang in de S.M.Z. aan de Zweedse Stena Line.
De Koningin Beatrix werd later omgedoopt tot Stena Baltica.
De Stena Discovery, Explorer en Voyager werden tussen 1997 en 2007 in dienst gesteld om de concurrentie aan te gaan met de Kanaaltunnel, maar de catamaran achtige snelle schepen voldeden niet, met storm kon niet worden uitgevaren, de schepen liepen snel schade op en de passagiers voelden zich niet veilig.
De dienst wordt tot op de dag van vandaag voorgezet met de Stena Hollandica en de Stena Britannica.

Koningin Beatrix het laatste schip van de Stoomvaart Maatschappij Zeeland

SpaceX: op weg naar goedkopere ruimtevaart via het ISS naar Mars.

Elon Musk voor de SpaceX Dragon.

SpaceX werd in juni 2002 opgericht door Elon Musk, medeoprichter van Pay Pal en CEO van Tesla Motors. Het hoofdkwartier is gevestigd in Hawthorne Californië met als doel nieuwe ruimtevaart technologie te ontwikkelen om tot een reductie van de ruimtevaart transportkosten te komen en om de mens in staat te stellen Mars te gaan koloniseren. Als eerste raket werd de Falcon-1 ontwikkeld een lichtgewicht raket die na drie mislukte lanceringen, het in 2008 en 2009 lukte een vracht in een baan om de aarde te brengen.
In december 2010 was SpaceX het eerste privébedrijf dat met succes een capsule, de "Dragon", kon lanceren en in een baan om de aarde kon brengen en het weer terug naar aarde kon brengen.
Op 22 mei 2012 volgde een testvlucht naar het ISS waarbij de capsule door André Kuipers gekoppeld werd en op 31 mei weer losgekoppeld, waarna het in de Grote Oceaan te recht kwam een tweede vlucht volgde op 8 oktober 2012.
In juni 2015 ontplofte een Falcon-9 op weg naar het ISS met een vracht capsule.
In december 2015 bracht een SpaceX Falcon-9 negen satellieten in een baan om de aarde daarna landde de stuwraket succesvol rechtop op aarde op 10 kilometer van de lanceerplaats Cape Canaveral.Op vrijdag 8 april 2016 werd een SpaceX Dragon gelanceerd vol met goederen voor het ISS, nadat er in de ruimte ontkoppeld was keerde de raket terug op aarde en landde op een platform in zee. Zondag 10 april bereikte de capsule met o.a. goederen en "Beam" het ISS.
"Beam" is een opblaasbare module die aan het ISS zal worden gekoppeld om daarna te worden getest als extra verblijf voor de bemanning. Raketten intact laten terugkeren is een belangrijke missie van SpaceX, hierdoor zullen de kosten aanzienlijk teruglopen, besparingen die kunnen oplopen tot tientallen miljoenen dollar per lancering.
Momenteel is SpaceX bezig met de ontwikkeling van de Space Heavy, een Falcon-9 met drie boosts trappen. Ook een bemande versie van de Dragon de Dragon V2 ligt in het verschiet, de Dragon V2 moet in staat zijn 7 personen naar het ISS te vervoeren, waarna het op land zal landen met behulp van kleine raket motoren.
SpaceX bouwt momenteel in Brownsville Texas aan een eigen lanceerinrichting, nu leaset SpaceX lanceerplaatsen op Cape Canaveral.
T.b.v. raketten die in de toekomst richting Mars zullen gaan ontwikkeld men een raketmotor die op methaangas en vloeibare zuurstof zal gaan werken, de Raptor.

Schokland van moeras naar eiland.

voetafdrukken ca. 2500 v.chr.

Schokland kerk  Middelbuurt

In het gebied dat na drooglegging in 1942 Noord-Oost polder is gaan heetten zijn door opgravingen sporen van menselijk aanwezigheid in de bodem teruggevonden.
Het bekendst zijn de voetafdrukken van de prehistorische mens die in 1984 werden gevonden en een van de oudste van Europa zijn (museum Schokland).
In de prehistorische tijd was dit gebied moerassig, de mens leefde op hoger gelegen zandruggen bij opgravingen werden botten gevonden van o.a. de Mammoet.
De oudste bewonerssporen gaan terug tot ca. 8.000 voor christus, het eiland Schokland geldt als een heel bijzondere archeologische vindplaats.Tussen 4.500 en 1.800 v.Chr. was deze plek zelfs vrijwel permanent bewoond en is onderverdeeld in een aantal fase's zgn. culturen:
4.500-3.400 v.Chr. Swifterbantcultuur
3.400-2.650 v.Chr. Trechterbekercultuur beter bekend als de hunnebed bouwers.
3.200-2.450 v.Chr. Enkelgrafcultuur individuele begravingen in grafheuvels.
2.500-2.000 v.Chr. Klokbekercultuur uit deze periode stammen de voetafdrukken.
2.000-1.800 v.Chr. Wikkkeldraadcultuur genoemd naar het aardewerk uit deze periode.

Door zeespiegelstijging werd het gebied steeds natter en gingen grote stukken land verloren, wat overbleef waren enkele eilanden die in de Romeinse tijd nog boven het water uitstaken.
Namelijk Urk en Schokland, beide eilanden maken nu deel uit van de Noord-Oost polder.
Al in de Romeinse tijd zijn er vermeldingen van zowel Urk als Schokland.
Schokland heeft als ondergrond veen, Urk kleileem.
Schokland was in de middeleeuwen veel groter, door zware stormen en zandafslag werd het eiland steeds kleiner.
Tot aan het begin van de 19e eeuw werd er gesproken van de eilanden Emmeloord en Ens waarmee het zelfde eiland werd bedoeld.
Emmeloord was het noordelijke deel dat onder Holland viel en Ens het zuidelijke deel viel onder Overijssel, de tweedeling zorgde ook voor religieuze verschillen Emmeloord bleef R.K. terwijl Ens protestant was geworden.
(wordt vervolgt)

Jacob Roggeveen de ontdekker van Paaseiland.

Paaseiland.

Jacob Roggeveen werd op 1 februari 1659 in Middelburg geboren als zoon van een wiskundige, Arent Roggeveen en zijn vrouw Maria Storm.

De vader van Jacob was ook cartograaf bij de V.O.C. kamer in Zeeland en was geïnteresseerd in de Stille Zuidzee en Zuidland, toen vrij onbekend, hij ontwikkelde een plan voor een reis naar die streken maar door omstandigheden kwam het er niet van.

Jacob Roggeveen was van 1693 tot 1706 notaris in Middelburg en promoveerde in 1690 als doctor in de rechten aan de universiteit van Harderwijk, hij vertrok naar Indië waar hij van 1706 tot 1714 raadsheer voor de V.O.C. in Batavia was.

In 1715 keerde hij naar Middelburg terug waar hij een nogal omstreden boek voor die tijd, afkomstig van Pontiaan uit Hattem ging publiceren, Jacob werd Middelburg uitgezet en ging in Arnemuiden wonen waar hij ook het tweede en derde deel van het omstreden werk uitgaf.

Hij besloot, toen het hem te heet onder de voeten werd, het plan van zijn vader uit te voeren en Zeeland achter zich te laten.

Hij kreeg toestemming van de W.I.C. om een reis te maken naar het onbekende Zuidland, hij kreeg hiervoor de beschikking over drie schepen, op 1 augustus 1721 vertrok hij.

Hij rondde Kaap Hoorn en kwam in de Grote Oceaan, hij bezocht de Fernandes eilanden en bereikte op 5 april 1722 eerste Paasdag een onbekend eiland dat hij Paaseiland doopte, via de Genootschapseilanden en Samoa waar een van de drie schepen zonk bereikte hij Batavia.

In Batavia aangekomen werden zijn schepen in beslag genomen en werd Roggeveen en zijn bemanning in de gevangenis geworpen. De V.O.C. beschuldigde Roggeveen (werkend voor de W.I.C.) dat hij het monopolie van de V.O.C. had doorbroken,na enige tijd werden zij met een retour vloot van de V.O.C. naar huis teruggestuurd.

Roggeveen arriveerde op 4 juli 1723 op Texel, hij had Paaseiland ontdekt en niet het Zuidland, zijn missie was mislukt.

In Middelburg ging hij weer (omstreden) boeken uitgeven, hij overleed in Middelburg op 31 januari 1729.

Jacob Roggeveen

de Haringvlietdam.

Haringvlietdam      (rws)

De bouw van de Haringvlietdam werd in 1958 begonnen en in 1971 voltooid.

De dam die loopt tussen Goeree Overflakkee en Voorne Putte is 5 kilometer lang, en heeft twee functies: de dam moet bescherming geven tegen een toekomstige watersnoodramp, ten tweede moet de dam zorgen voor de afvoer van het Rijn- en Maaswater in de Noordzee.

De dam kent daarom openingen, 17 in totaal, die er voor zorgen dat het water van de Nieuwe Waterweg naar de Noordzee stroomt, omdat de openingen zowel open als dicht kunnen kan op deze manier ook de hoeveelheid water worden geregeld die de Noordzee instroomt, de spuisluizen kunnen 25.000 kubieke meter water per seconde door laten.

Voor de scheepvaart werd er tevens een schutsluis aangelegd.

In een omdijkte bouwput van 1.400 meter lang, 600 meter breed en 10 meter breed werd het water weg gepompt, daarna werden er 22.300 betonnen palen geheid, sommige van wel 20 meter lang, daarop werd een drie meter dikke betonlaag aangelegd, hierop werden de pijlers geplaatst met er tussen de liggers waaronder grote stalen armen werden aangebracht, armen die de sluizen kunnen bewegen.

De schuiven werden 56 meter lang en 6 meter hoog. In de 17 openingen kwamen 34 schuiven aan beide zijde een. Toen men in 1966 klaar was liet men de bouwput vollopen.

Voor de afdamming van de rest de gaten (ten noorden en ten zuiden van de sluizen) werd gebruik gemaakt van de z.g.n. kabelbaan methode.

In een aantal pijlers werden speciale tunnels gemaakt waardoor vissen van het Haringvliet naar de Noordzee kunnen zwemmen of andersom.

Tot slot werd de 5 kilometer lange Haringvlietdam voorzien van een weg, de N57 met 2x2 rijstroken.

Op 15 november 1971 opende koningin Juliana de Haringvlietdam.