Het Friese paard.

Het Friese paard in actie.

Het was mijn echtgenote die mij de liefde voor het Friese paard bij bracht. Menigmaal gingen wij in januari naar de hengstenkeuring in Leeuwarden waar wij genoten van het optreden van de git zwarte
paarden. Begonnen wordt met de keuring van de al voor de dekdienst goedgekeurde Friese hengsten, daarna volgt de groep hengsten die de afstammelingen proef al hebben doorstaan waarna de uiteindelijke kampioenkeuring plaats vind.
In het begin van de jaartelling was er al sprake Friese paarden die toen in gebruik waren bij Friese huurtroepen.

In 1879 werd de Vereniging het Friesche Paarden Stamboek per KB van 23 augustus opgericht in 1954 kreeg de vereniging het predicaat "koninklijk".
De vereniging heeft tot doel: het behouden, verbeteren en bevorderen van het welzijn en promoten van het Friese paard met zijn karakteristieke rustieke exterieur, gangen en karakter.
De vereniging registreert sinds haar oprichting Friese paarden in haar stamboek.
Friese hengsten worden als zij worden goedgekeurd in het Friese stamboekhengst register opgenomen een exclusieve elite groep binnen deze groep zijn de zgn. preferent verklaarde Friese hengsten een eregalerij sinds  1879 deze galerij bestaat uit 20 preferente hengsten.
Het Friese stamboek is het oudste stamboek in Nederland, rond de jaren zestig stonden nog slechts zo'n 500 paarden ingeschreven in de registers van het Stamboek in Leeuwarden en was het ras met uitsterven bedreigd. Door de wedstrijd mensport de toenemende welvaart en de vrije tijd kwam het Friese paard opnieuw in beeld.
Liepen de Friezen alleen nog maar in Friesland rond, in de jaren zeventig werd Europa, Noord-America, Australië en zelfs Zuid-Afrika bereikt.
In 2015 stonden er al weer rond de 60.000 Friese paarden ingeschreven.

Friese paarden zijn tijdens talrijke concoursen voor zowel rij,men en tuigpaarden te aanschouwen, wat meteen opvalt is de specifieke draf.
Menig stadje organiseert wel een ringsteek concours waar vanuit een sjees geprobeerd wordt een ring te steken. Met Prinsjesdag gebeurt het regelmatig dat de Gouden Koets wordt bespannen met acht Friese paarden een lust voor het oog. In het ijsstadion van Heerenveen is het de traditie winnaars van internationale schaatswedstrijden in een arrenslee met Friese paarden ervoor over het parcours rond te rijden.

De F-35A (J.S.F.) voor het eerst in Nederland.

De F-35A Lightning II, met op de achtergrond de F-16.

Maandagavond 23 mei 2016 om kwart over negen verschenen de eerste twee F-35's boven de vliegbasis Leeuwarden. Ik gebruik de term J.S.F. of Joint Strike Fighter met opzet niet omdat deze benaming hoort bij het ontwikkelingstraject van de F-35A Lightning II, II omdat er in de Tweede Wereldoorlog al een P-38 Lightning operationeel was.
Momenteel zijn er drie versies in ontwikkeling de standaard uitvoering de F-35A, de versie die verticaal kan landen de F-35B en de vliegkampschip versie de F-35C.
De ontwikkeling werd in 1993 gestart waarbij de focus op een betaalbaar "Stealth" vliegtuig kwam te liggen een zgn vijfde generatie gevechtsvliegtuig (zowel de Eurofighter als de F-16 zijn vierde generatie gevechtsvliegtuigen). In 1997 waren er twee experimentele versies gereed, een van de Boeing fabrieken en een van Lockheed Martin, in 2001 werd de knoop doorgehakt, er werd toen gekozen voor de X-35 (X= experimenteel) van Lockheed Martin.,
Na een eindeloze discussie koos de Nederlandse regering voor de F-35A als vervanger van de F-16,
de Europese Eurofighter (vierde generatie) en eigenlijk al verouderd werd niet gekozen.
Dat niet langer werd gewacht met de vervanging van de F-16 is mede te danken aan het te snel verkopen van een groot deel van de F-16 vloot (oorspronkelijk 213 stuks) waarbij de resterende 65 bijna continu worden ingezet en daardoor eerder aan het einde van hun levensduur zullen komen.
De F-35 komt in eerste instantie log over, alles wat "normaal" onder het vliegtuig hangt zoals brandstoftanks en bewapening zit nu in het toestel,en maakt daardoor het toestel minder zichtbaar op de radar.
Toch zijn er naast het aantal van 37, wat te weinig is voor de inzetbaarheid een aantal blijven er in de V.S. en er is voortdurend onderhoud er zullen er dus ongeveer 20 daadwerkelijk inzetbaar zijn, een aantal kritische kanttekeningen:
Kan het toestel bij een onderschepping wel door het eigen of vriendelijk radar van een ander land als eigen worden herkent m.a.w. is het toestel niet te veel stealth? Is het aantal kilometers dat door de F-35 kan worden afgelegd zonder in de lucht te worden bijgetankt wel voldoende? Door de voortdurende ontwikkeling van nieuwe software versies zullen vroeg of later verschillende landen uiteenlopende software versies in hun toestellen hebben zitten, kan er dan nog onderling gecommuniceerd worden?
De komende jaren zal de internationale politieke situatie richtgevend worden voor het aantal F-35's dat er uiteindelijk zullen worden aangekocht.
De geluidsoverlast zal hoe dan ook afnemen gezien het aantal vliegtuigen dat er in de toekomst nog binnen de Koninklijke Luchtmacht aanwezig zal zijn, en er zal meer dan nu gebruik worden gemaakt van simulatoren, de eerste test resultaten tijdens de zgn. belevingsvluchten tonen geen noemenswaardige toename van de geluidsbelasting aan.
Over vier tot tien jaar zal duidelijk worden hoeveel F-35's uiteindelijk door Nederland zullen worden aangeschaft, landen om ons heen: Verenigd Koninkrijk, België, Denemarken, Noorwegen als ook de Amerikaanse luchtmacht in Europa zullen naar schatting samen over ongeveer 360 toestellen gaan beschikken.

F-35A boven de Kinderdijk.

Gevlogen boven Nederland: de Gloster Meteor.

Gloster Meteor 322 sqdrn Soesterberg (foto: A.v.Wijk)

De Gloster Meteor was de eerste straaljager die na de Tweede Wereldoorlog in Nederland zou gaan vliegen bij de Koninklijke Luchtmacht.

In 1942 waren de straalmotoren (ontwerp Frank Whittle) voor de Gloster Meteor getest en kwam ook de romp van het toestel gereed. Het prototype vloog in 1943.

De eerste operationele exemplaren werden op 27 juli 1944 ingezet tegen de V-1.

Wegens het hoge brandstofgebruik werden de Meteors alleen als onderscheppingsjager ingezet.       De eerste versies vlogen nog zonder schietstoel, de mk.VIII werd met de Martin Baker schietstoel uitgerust. Tussen 1942 en 1954 werden 3.947 Gloster Meteors gebouwd.

Op 17 maart 1948 vindt de ondertekening van het verdrag van Brussel plaats waarin de westerse ondertekenaars voor een gemeenschappelijke luchtverdediging kiezen. De ondertekenaars besluiten tot het vormen van een Westerse Defensie unie, de voorloper van de NAVO die op 4 april 1949 wordt opgericht.

Nederland besluit tot de aanschaf van de Gloster Meteor om bij te dragen aan de gemeenschappelijke verdediging van West Europa, in 1948 worden er er 61 Gloster Meteor F mk.IV en 45 Gloster Meteor T mk. VII besteld. Op 27 juni 1948 arriveren de eerste drie Gloster Meteor F mk.IV straaljagers op de vliegbasis Twenthe bij de Jachtvliegschool.

De toestellen worden in het Verenigd Koninkrijk gebouwd en erna door Nederlandse vliegers aan een testvlucht onderworpen alvorens de toestellen naar Nederland worden overgevlogen.

Al snel besluit men tot de aanschaf van een verbeterde versie de mk.VIII, deze worden echter in Nederland gebouwd, Fokker krijgt het contract voor de licentiebouw en groot onderhoud van 160 stuks.Na de bouw werd iedere Gloster Meteor door testvliegers van Fokker ingevlogen alvorens het toestel op de betreffende vliegbasis werd afgeleverd, waarna alle toestellen van een squadron code en bijbehorende kleur worden voorzien:

322 squadron  code: 3W     kleur: blauw   vliegbasis Soesterberg

323 squadron  code: Y9      kleur: blauw   vliegbasis Leeuwarden

324 squadron  code: 3P      kleur: oranje   vliegbasis Leeuwarden

325 squadron  code: 4R      kleur: geel      vliegbasis Leeuwarden

326 squadron  code: 9I       kleur: rood      vliegbasis Leeuwarden, Twenthe, Woensdrecht

327 squadron  code: 7E      kleur: rood      vliegbasis Volkel, Gilze Rijen, Soesterberg

328 squadron  code: 8S      kleur: oranje    vliegbasis Volkel, Soesterberg

In augustus 1949 vestigd majoor Flinterman in de Y9-7 het Nederlandse hoogterecord van 14.821 meter en later een record van een gemiddelde snelheid van 953,1 km per uur.

Tussen 1952 en 1955 trad het met vier Gloster Meteors uitgeruste demonstratie team "Ruiten Vier" op, afkomstig van het 327 squadron op Soesterberg.

Gedurende de periode dat de Gloster Meteor inzetbaar was vonden er talloze ongelukken plaats veelal met dodelijke afloop. Vanaf 1955 werd de Gloster Meteor geleidelijk uit dienst gesteld en vervangen door de Hawker Hunter.

Het Nationaal Militair Museum in Soesterberg heeft een Gloster Meteor F mk. IV en een T mk.VII in haar collectie.

Gevlogen boven Nederland: de Hawker Hunter.

Hawker Hunter F mk.6  325 squadron Soesterberg

De Hawker Hunter werd in de tweede helft van de veertiger jaren ontworpen door het team van Sir Sydney Camm (ontwerper van de Hawker Hurricane).

Het toestel had een pijlvleugel met een hoek van 35 graden en een straalmotor met luchtinlaten in de vleugelwortels. De eerste vlucht van het prototype P. 1067 vond plaats op 20 juli 1951.

Op 7 september 1953 verbrak een aangepast prototype met Neville Duke als testvlieger het wereldsnelheidsrecord.

Beroemd was het RAF demonstratieteam "the Black Arrows" met 22 Hawker Hunters in formatie en meer van recenter datum de "de Patrouille de Suisse". In totaal werden er 1.972 Hunters gebouwd.

De luchtmachten van België en Nederland zochten een opvolger voor de Gloster Meteor, in 1953 werd de Hawker Hunter door 4 ervaren vliegers aan de tand gevoeld, met goed resultaat.

Er werd een consortium opgericht waarin Fokker, SABCA en Avions Fairey gingen samenwerken en in licentie de Hawker Hunter gingen bouwen.

De Koninklijke Luchtmacht kreeg de beschikking over 96 mk.4 Hawker Hunters met een Rolls Royce Avon mk.120 motor met 3.630kg stuwkracht.

De eerste 6 Hunters werden in het Verenigd Koninkrijk gebouwd de overige door Fokker die tussen februari 1956 en november 1957 werden afgeleverd.

In 1957 werd de productie gestart van de eerste van in totaal 93 Hawker Hunters mk.6, de aflevering werd in 1959 afgerond. Om aan de zwaardere eisen voor onderscheppingsjagers te kunnen voldoen

werden onder de vleugels van de Mk.6 ophangpunten gemaakt om de Sidewinder te kunnen meevoeren.

De trainingsversie van de Hunter de T Mk.7 werd in het verenigd Koninkrijk gebouwd en in de jaren 1958, 1959 afgeleverd, 20 stuks in totaal.

De Hunters van het 322 squadron zijn van 1960 t/m 1962 gestationeerd geweest op Biak in het voormalig Nederlands Nieuw Guinea, de toestellen werden er heen getransporteerd door het vliegkampschip de Karel Doorman.

In eerste instantie waren ook de Hunters van een squadron code voorzien:

322 squadron   code 3W      donkerblauw              Soesterberg, Biak

323 squadron   code Y9       lichtblauw                  Leeuwarden

324 squadron   code 3P        oranje                         Leeuwarden, Twenthe, Leeuwarden

325 squadron   code 4R       geel                            Leeuwarden, Soesterberg

326 squadron   code 9I         rood                           Woensdrecht, Soesterberg

327 squadron   code 7E        rood                           Soesterberg

Op 27 augustus 1968 vertrokken de laatste vier Hunters vanaf de vliegbasis Soesterberg naar Dunsfold in het Verenigd Koninkrijk.

De squadrons 322 & 323 gingen over op de F-104G Starfighter, het 3325 squadron werd gedeactiveerd, de squadrons 324, 326 en 327 werden Geleide Wapen squadrons en in West Duitsland gestationeerd.

De N-122 en N-144 maken deel uit van de collectie van het Nationaal militair Museum in Soesterberg.

Sinds 2005 vliegt de Dutch Hawker Flight vanaf de vliegbasis Leeuwarden met twee ex RAF Hunters een Mk.6 en een Mk.8c.

Vuurtorens in Nederland (17) Ameland.

vuurtoren Ameland

Ameland was in de late middeleeuwen groter dan dat het nu is.

De Middelzee bestond nog, Leeuwarden was een kustplaats met een zeehaven.

Op West Ameland aan de monding van de Middelzee bevond zich het dorp Sier dat in die tijd een vuurbaken had (Sier verdween later onder het duinzand).

In de 13e eeuw verzandde de Middelzee, de monding hiervan is bekend als het Borndiep.

Eeuwenlang bestond de bebakening uit kapen, de eerste dateert uit omstreeks 1300.

Ameland was heel lang een "vrijheerschap" tot 1681 werd Ameland door de familie Cammingha bestuurd in 1704 kocht J.W. Friso erfstadhouder van Friesland het eiland, in 1801 werd een eind gemaakt aan de status "vrijheerlijkheid", de titel echter wordt nog steeds door de Oranjes gebruikt.

Tot 1828 diende de Cammingha state in de omgeving van Ballum als baken voor de scheepvaart, het slot werd in 1828 afgebroken in plaats hiervan verscheen op deze plaats een houten kaap.  

Het Borndiep ten westen van Ameland is verraderlijk water, in 1876 werd ten noord westen een klein vuur geplaatst, 11/2 km ten zuiden van dit vuur werd t.b.v. de vissers een achtkantig lichthuis op een ijzeren geraamte geplaatst, het licht bleek te zwak.

In opdracht van Koning Willem III werd in 1880-1881 een gietijzeren toren geplaatst door de architect Q. Harder.

De fundering bestond uit granieten platen en kleine metselstenen.

De toren waarvan het licht op 55 meter hoog staat heeft 14 verdiepingen en telt 236 treden, naast de toren verschenen drie lichtwachters woningen.

Op 10 mei 1881 werd het licht voor het eerst ontstoken.

In 1923 werd de toren geëlektrificeerd en voorzie van een 80 watt Brandarislamp.

In 1940 werd de optiek op last van de Marine vernietigd, tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de toren door de Duitsers als uitkijkpost gebruikt.

Na de oorlog kreeg de toren tot 1952 een hulplicht na 1952 vervangen door de optiek van de betonnen vuurtoren van Ouddorp die op het eind van de oorlog door de Duitsers was opgeblazen.

In 1982 werd de vuurtoren Rijksmonument.

Op 1 januari 2005 werd de laatste vuurtorenwachter vervangen door een infraroodcamera.

Rijkswaterstaat verkocht in 2004 de toren aan de gemeente Ameland die het beheer in handen gaf van de Stichting Amelander Musea.

De rood witte toren ook wel de vuurtoren Bornrif genaamd is op woensdag, zaterdag en zondag middag opengesteld voor het publiek. 

Gevlogen boven Nederland: de F-104G Starfighter.

F-104G Starfighter

Twee decennia (1962-1984 lang kon men in het Nederlandse luchtruim het "huilende" geluid van de de F-104G Starfighter horen.

Het ontwerp van de Starfighter komt van de tekentafel van de Lockheed "Skunk works".

Het eerste exemplaar vloog op 4 maart 1954 twee jaar na het ontwerp.

De Starfighter werd gebouwd rond de General Electric J-79 turbojet gevoed door twee luchtinlaten aan de zijkant van de romp.

De Starfighter had een uiterst kleine rechte trapezoïde vleugel die in het midden van de romp werd geplaatst, de vleugel was extreem dun de uiteinden waren slechts 0,41mm.

De aanschaf ging gepaard met veel omkoopschandalen(in Nederland de Lockheed affaire).

De Starfighter werd vanwege zijn hoge aantal ongevallen met dodelijke afloop ook wel "widow maker" genoemd.

In 1959-1960 moest Nederland een keuze gaan maken voor de opvolger van een aantal verouderde

straaljager type's, doorslag gaf de deelname van Fokker aan de Europese Starfighter productie (Fokker ging er 255 voor de Luftwaffe produceren).

Met de keuze voor de Starfighter werd een vliegtuig gekozen dat drie taken kon uitvoeren nl. bommenwerper, luchtverdedigingsjager en fotoverkenner.

Nederland bestelde 50 Starfighters met een optie van nog eens 50 stuks waarbij men er van uitging dat men er via het MDAP programma van de V.S. er nog eens 118 bij zou krijgen.

Door financiële problemen in de V.S. werden dat er slechts 25.

Nederland bestelde toen 95 F-104G Starfighters en 18 TF-104G tweepersoons Starfighters voor training. De Nederlandse luchtmacht werd gedwongen langer met de verouderde Thunderstreaks door te vliegen en een aantal luchtverdediging squadrons werden vervangen door Geleide Wapens die toen in West Duitsland werden gestationeerd.

In 1962 kwam de productie op gang het:

306 squadron op Volkel werd uitgerust als fotoverkenner squadron met de RF-104G

311 & 312 squadron op Volkel werden uitgerust voor nucleaire taken en conventionele tactische grondsteun met de F-104G.

322 & 323 squadron op Leeuwarden werden uitgerust als luchtverdediging squadrons.

de OCU,TCA en CAV werden uitgerust met de TF-104G.

Op 21 november 1984 vond de laatste officiële vlucht van de F-104G plaats boven Nederland,

De Starfighter maakte plaats voor de F-16.

Het Nationaal Militair Museum in Soesterberg heeft twee (D-8022 & D-5805) Starfighters in haar collectie.