De derde slag om Ieper, Passchendaele 31 juli - 29 oktober 1917.

De Last Post Menenpoort, Ieper.

Nog geen 260 kilometer ten zuiden van Utrecht ligt Ieper een stad in de Westhoek in het zuidwesten van de Belgische provincie West-Vlaanderen. Gedurende de Eerste Wereldoorlog was de stad aan drie kanten omringd door Duitse troepen dit zou 4 jaar zo blijven.

Om en rond Ieper werd zwaar gevochten er werd vier maal een slag geleverd. De Duitsers waren even in Ieper geweest  maar werden er uit verdreven, Op 21 oktober 1914 vond de eerste slag om Ieper plaats een Duitse overmacht tegenover Belgische, Britse en Franse troepen, op 22 november 1914 wordt het Duitse offensief gestaakt er vallen meer dan 100.000 slachtoffers.

De tweede slag wordt op 17 april 1915 ingeleid door het tot ontploffing brengen van  de Duitse stellingen op Hill 60 hierbij nemen ook Canadese troepen deel aan de strijd. De Duitsers hernemen het offensief er vinden gevechten plaats in: Gravenstafel, St. Juliaan, de Frezenberg en Bellewaarde.

Voor de eerste maal wordt door de Duitsers chloorgas ingezet als wapen op 25 mei 1915 valt het Duitse offensief stil bij gebrek aan eigen ondersteuning, de verliezen zijn groot zo'n 170.000 slachtoffers.

Op 31 juli 1917 (deze week exact honderd jaar geleden) begon de derde slag om Ieper beter bekend als de slag bij Passchendaele, nu mengden zich ook Australische, Zuid Afrikaanse en Indiase troepen in de strijd de slag behoort tot een van de meest bloedigste uit de Eerste Wereldoorlog het oorlogsterrein was vanaf de eerste dag veranderd in een grote modderpoel met kraters veroorzaakt door de granaat inslagen en de vele regen. De Britse artillerie zorgde voor verwoestingen onder de Duitsers, de slag die op 10 november van dat jaar beëindigd werd had geen enkele terrein winst opgeleverd. Dit alles ten koste van 275.000 geallieerde slachtoffers en 200.000 Duitsers. Op 18 maart 1918 werd de vierde slag om Ieper gestreden ook wel de Leieslag genaamd. De Duitser probeerden de IJzer over te steken waarna op 12 april de raid op Diksmuide volgde de Duitsers waren niet instaat verder op te rukken en bleven bij de rivier de Leie steken, op 29 april stopt de vierde slag bij Ieper: 200.000 slachtoffers. Ieper en omgeving werd mede het symbool van de waanzin van oorlog, er was niets bereikt soms enkel meters terreinwinst en dat ten kostte van zo vele mensenlevens. Op 11 november 1918 werd er een wapenstilstand overeenkomst gesloten en eindigde de Eerste Wereldoorlog, Ieper was door de voortdurende beschietingen geheel verwoest alles moest worden opgebouwd. 20 jaar later brak de Tweede Wereldoorlog uit.

In 1940 werd Ieper door de Duitsers ingenomen en op 6 september 1944 bevrijd door de Polen.

De Menenpoort in Ieper werd door de Britten als gedenkzuil  opgericht er werden in totaal 54.896 namen van vermisten in uitgehouwen, in 1927 kwam de erepoort gereed. Sinds 1928 wordt daar, met uitzondering van de periode 1940-1945, iedere avond om 8.00 uur de Last Post gespeeld door de klaroenblazers van de brandweer van Ieper.     

Jules Verne schrijver en visionair.

Jules Verne

Jules Verne werd op 8 februari 1828 in Nantes Frankrijk geboren, zijn vader was notaris en Jules moest volgens oud gebruik als oudste zoon zijn vader opvolgen, een keuze was er niet, hij moest rechten gaan studeren.

Na het behalen van zijn Gymnasium diploma vertrekt Jules Verne naar Parijs om er rechten te gaan studeren. Naast zijn studie schrijft hij blijspelen ook schrijft hij korte verhalen. Hij raakt bevriend met vader en zoon Dumas, via die twee wordt hij in de schrijverswereld van Parijs geïntroduceerd.

In 1852 schrijft Jules zijn ouders dat hij geslaagd is maar dat hij niet op het kantoor van zijn vader als kandidaat notaris zal komen werken. Hij blijft in Parijs waar hij onder meer repetitor is voor jonge studenten. In 1856 ontmoet hij de jonge weduwe Honorine de Viane die twee kleine dochtertjes heeft

samen krijgen zij een zoon. Met haar geld wordt Jules Verne wisselagent. 

Met een vriend maakt Jules Verne reizen naar onder meer Schotland 1859, Scandinavië 1861, en samen met zijn broer Paul een reis naar America. 

Met de hulp van Dumas gaat hij met een manuscript naar Hetzel die het omwerkt, "Vijf weken in een luchtballon" wordt geboren en is het eerste succes van Jules Verne.

Jules Verne werd beïnvloed door de technische ontwikkelingen van zijn tijd, de spoorwegen en de passagiersscheepvaart kwamen tot bloei.

Jules Verne was een visionair, het meest tot de verbeelding zijn zijn verhalen: "de reis om de maan",

"de reis naar de maan in 28 dagen", "van de aarde naar de maan", waarbij maanreizigers met een reusachtig kanon worden afgeschoten richting maan waarna men om de maan vloog en toen weer terug keerde, bij de vlucht van de Apollo 8 komen wij in feite exact het zelfde verhaal tegen, in de boeken van Jules Verne liggen lancering en landing maar kilometers van de werkelijke plaatsen in december 1968. Ook zijn verhalen over langeafstandsreizen in luchtballon en  de tochten van onderzeeboten "20.000 mijlen onder zee (1870)" zijn inmiddels bewaarheid.
Hij zal ongetwijfeld zijn gefascineerd door de luchtballonreizen  van James Glaisher en Henry Coxwell en deze hebben gebruikt in zijn verhalen.

Tussen 1851 en 1905 schreef Jules Verne meer dan 64 boeken, veel met een blik naar de toekomst, hij schreef twee boeken per jaar: reisromans, vrijheidsromans, eilandavonturen en novelle types, maar de kwaliteit gaat later achteruit zoals ook zijn gezondheid, zijn gezichtsvermogen wordt minder en hij lijdt aan suikerziekte. Ten gevolge van een mislukte aanslag in 1886, gepleegd door een neef, wordt Jules getroffen door een kogel in zijn voet en moet hij de rest van zijn leven mank lopen.

Jules Verne sterft op 24 maart 1905 in Amiens.
In de tweede helft van de twintigste eeuw werden verschillende van zijn boeken verfilmd.

Het eiland Wieringen.

Wieringer Aak in de haven van den Oever.

Wieringen was tot het midden van de jaren ' 20 van de vorige eeuw een klein eiland in het noord-westen van de Zuiderzee. Rond het jaar 1000 maakte het deel uit van het vaste land, in de 12e eeuw had de zee, storm en springvloeden hun werk gedaan en was het gebied een eiland in de Zuiderzee geworden. Wieringen is altijd bewoond geweest, opgravingen uit de late steentijd tonen dit aan.
De (Deense)Vikingen toonden belangstelling voor het eiland en gebruikten het eiland zelfs enkele jaren als uitvalsbasis. In de middeleeuwen kreeg het eiland stadsrechten en ontstonden er dorpen zoals Hippolytushoef en den Oever, Grote handelsschepen van de V.O.C. konden het Wieringer Vlaak een ondiep water ten zuidoosten van Wieringen niet passeren, de bewoners verdienden hieraan door hun diensten aan te bieden d.m.v. de zgn. "lichterschepen". Een gedeelte van de lading van de V.O.C. schepen werd overgeladen op deze schepen waardoor men minder diep kwam te liggen en men verder de Zuiderzeee op kon varen. De visserij ontwikkelde zich in de 19e eeuw, schelpdieren, anjovis, wier en paling werden gevangen
De naam Wieringen is afgeleid van het Oudfries "wir" dat "hoogte" of "heuvel" betekend.
Na de stormramp van 1916 waarbij vele Zuiderzeedijken het hadden begeven stond men voor een keuze: het opnieuw verzwaren van de Zuiderzeedijken of de Zuiderzee afsluiten, men koos voor de afsluiting d.m.v. de Afsluitdijk en de Amstelmeerdijk.  Beide dijken zorgden er ervoor dat Wieringen niet langer een eiland was maar onderdeel ging uitmaken van het vaste land.
De stroomgeulen van het Ulkediep en Amsteldiep werden afgesloten, het Wieringenmeer werd droog gemalen door de gemalen "Lely" en "Leemans". De drooglegging maakte deel uit van de Zuiderzeewerken. Op 21 augustus 1930 was de polder drooggevallen, vanaf 1934 werd begonnen met de landbouw.  De ontstane polder werd in 1941 een zelfstandige gemeente waarin 4 dorpen werden gesticht: Slootdorp, Middenmeer, Wieringerwerf en Kreileroord. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog werd de polder door de Duitsers onder water gezet eind 1945 was de polder weer droog. In het begin van de 20e eeuw had men een vissersvloot van 230 schepen, zelfs vandaag de dag bestaat de Wieringervloot uit zo'n 70 schepen die den Oever als thuisbasis hebben.

De haven van den Oever nu.

De tocht naar Chatham 1667.

Verovering van de "Royal Charles" tijdens de tocht naar Chatham.

In juni 2017 zal de tocht naar Chatham worden herdacht, het is dan exact 350 jaar geleden dat deze plaats vond, in de Engelse geschiedenis boekjes staat de gebeurtenis bekend als "de raid on the Medway" ook wordt er wel gesproken over: "our most glorius defeat".
Na de Engelse strafexpeditie van augustus 1666 op Terschelling bedacht Raadspensionaris Johan de Witt het plan Londen aan te vallen door de Theems op te varen, Londen echter had net de pest (1664-1665) en de grote brand (1666) doorstaan. Michael de Ruyter bedacht een ander plan, hij was op de hoogte gebracht dat de Engelse vloot onbewaakt voor anker in een zijrivier van de Theems, de Medway. Bij het kasteel van Upnor hadden de Engelsen een ketting over de Theems gespannen om schepen buiten te houden.
Op 20 juni 1667 veroveren Nederlandse mariniers het fort van Sheerness waarna van Brakel er in slaagt het admiraalsschip "the Unity" te veroveren zonder een schot te lossen.
De Ruyter arriveerde tegen het einde van de 22ste juni, onder zijn leiding varen  de Nederlanders de volgende dag verder de Theems op tot bij het kasteel van Upnor waar de over de Theems gespannen ketting wordt stukgevaren de "Royal James", de "Royal Oak" en "Loyal London" worden door het inzetten van branders vernietigd.
Drie andere kapitale oorlogsschepen: "de Matthias", "Carolos Quintus" en de "Sancta Maria " ondergaan een zelfde lot. Het Engelse vlaggenschip de"Royal Charles" wordt buitgemaakt en mee genomen naar Nederland ( het hekschild van het schip is in het Rijksmuseum te bewonderen).
Op 24 juni wordt besloten om te keren, de rivier stroom opwaarts werd de ondiep.
Uiteindelijk leid de tocht naar Chatham tot de Vrede van Breda en daarmee tot het einde van de Tweede Engelse oorlog, de Nederlanden blijven Souverein.
De Ruyter, van Ghent en Cornelis de Witt kregen tijdens een feestmaaltijd gedurende de vergadering van de Staten Generaal een gouden erebeker uitgereikt namens de Staten van Holland.

Een aantal evenementen zal deze memorabele en succesvolle operatie opluisteren zowel in Nederland als in Groot Brittannië en zal vergezeld gaan van een stripboek dat zowel in het Engels als in het Nederlands zal worden uitgegeven.

Hindeloopen en de KNRM.

Boothuis KNRM 1911 (de zgn. Blauwe Loods).

Hindeloopen ligt aan het IJsselmeer in het zuidwesten van Friesland, het inwonertal ligt rond de 900 inwoners. Hindeloopen kreeg in 1225 stadsrechten, het stadje bezat een ankerplaats voor de kust in de Zuiderzee (een zgn. rede).

Vanuit Hindeloopen werd lange tijd handel gedreven met landen rond de Oostzee waarbij jenever en wollen stoffen werden geëxporteerd en men hout mee terug nam. Tussen 1650 en 1800 bezat het kleine Hindeloopen een  vloot van meer dan 80 schepen voor het merendeel fluitschepen. In de Franse tijd kwam hier een einde aan en ging men over op de veel minder lucratieve visserij.

Tot 1984 was Hindeloopen zelfstandig daarna werd er tot twee maal toe gefuseerd, Hindeloopen maakt thans deel uit van de gemeente Sudwest-Fryslan. Het stadje is mede door de vele bezienswaardigheden zoals de vele kapiteinshuizen, toren, stadhuis, kerk, havengebouw en de oude vissershaven een bezoek waard.

Ook de oude vissershaven waar het boothuis,van de KNRM (de vroegere NZHRM), ook wel de Blauwe Loods genaamd, in 1911 boven op de dijk werd neergezet is een bezoek waard.

Al in 1869 kreeg Hindeloopen een reddingboot toegewezen maar door de bijkomende kosten bedankte men daarvoor, 5 jaar later wou men wel, maar toen viel de keuze, er waren meerdere gegadigden, op Moddergat in Noord- West Friesland.

Door de vele strandingen op de Makkumerwaard werd er weer een poging ondernomen, nu won Hindeloopen het van Workum en Makkum, omdat er in Hindeloopen veel animo was om de boot te bemannen. In 1911 werd op de dijk een boothuis gebouwd met een helling voor de roeireddingboot, pas 8 jaar na de oprichting vond de eerste redding plaats daarna bleef het erg rustig.
In 1941 werd de roeireddingboot vervangen door een motor reddingboot de "Johan de Witt" die het zelfde jaar in actie kwam en twee mensenlevens redde.
Na een jaar werd de boot vervangen door de "C.A. den Tex", later werden de Noordzee reddingboten
"Zeemanshoop" en "Arthur" tijdelijk op Hindeloopen gestationeerd.
In 1975 kwam het reddingsvlet "Knokkels" naar Hindeloopen, in de periode na 1975 ontwikkelde Hindeloopen zich als watersportgebied aan het IJsselmeer, een gebied dat jaarlijks door duizenden pleziervaartuigen wordt bevaren.
Hindeloopen groeide uit tot een van de drukste reddingsstations van de KNRM, naast het reddingsvlet kreeg men de beschikking over een snelle rubberboot de "Stut".
Sedert 2013 werd de "Stut" bijgestaan door een reddingboot van het Atlantic 75 type de "Ineke van Dun- de Meester"(aanschaf € 200.000). De "Stut" is inmiddels vervangen door een reddingboot van het type Valentijn de "Alida" (aanschaf: € 750.000).

Alida KNRM Hindeloopen

Blue Origin op weg naar de ruimte.

Jeffrey P. Bezos oprichter van Blue Origin.

Na SpaceX van Elon Musk en Bigelow Aerospace van Robert T. Bigelow is er een derde speler op de commerciële ruimtevaart markt. Blue Origin een ruimtevaartbedrijf dat in september 2000 werd opgericht door Jeff Bezos, bekend als oprichter van Amazon.com. Jeffrey Bezos werd op 12 januari 1964 geboren en heeft een geschat vermogen van 49 miljard dollar.
Blue Origin heeft zich twee doelen gesteld: ruimtetoerisme en het lanceren van raketten voor commerciële en wetenschappelijke ruimtevaart, het hoofdkwartier is gevestigd in Kent, Washington.
Er is veel overeenkomst met SpaceX, beide oprichters hebben hun startkapitaal vergaard op het internet en willen de ruimtevaart veel goedkoper maken. Blue Origin zit nog in de ontwikkelingsfase en SpaceX brengt al zes jaar ladingen voor klanten in de ruimte. De draag raketten die door Blue Origin worden ontwikkeld dragen de namen van ruimtevaarders. New Shepard een draagraket die toekomstige ruimtetoeristen tot 100 kilometer boven de aarde zal brengen in een capsule die 10 maal zoveel ruimte bevat als de Mercury capsule van Alan Shepard, de raketmotor de BE (Blue Engine)3 werd door Blue Origin zelf ontwikkeld en de bedoeling is dat de New Shepard bij terugkeer naar de Aarde rechtstandig zal gaan landen. Voor vluchten verder de ruimte in wordt de BE 4 ontwikkeld, de BE 4 is een raketmotor werkend op vloeibaar methaan en vloeibare zuurstof. In het najaar van 2016 vinden de eerste testen plaats. De BE 4 raketmotor maakt een einde aan de Amerikaanse afhankelijkheid van de Russische RD-180 motor, de New Glenn raket zal worden uitgerust met 7 stuks BE-4 raketmotoren. Blue Origin heeft inmiddels een deel van een lanceercomplex op Cape Canaveral gehuurd, de productie van herbruikbare raketten zal in de nabije omgeving gaan plaats vinden en op de Cape worden gelanceerd. In september 2016 presenteerde Bezos een ontwerp met twee versies: een twee- en een drietrapsraket. Beide versies zullen herbruikbare boosters gebruiken, het ontwerp wordt genoemd naar de astronaut John Glenn en gaat New Glenn heten (zie afbeelding hieronder). Men zou al bezig zijn met de eerste ontwerpen voor een "New Armstrong" raket die voor toekomstige maan reizen zal worden gebruikt. Mars is vooralsnog geen doel voor Blue Origin.

De New Glenn in vergelijking met andere raketten.

De zusterschepen van de Titanic.

De Olympic klasse.

In het begin van de 20ste eeuw was het passagiersvervoer tussen de Europa en de Verenigde Staten, het zgn. Trans-Atlantische vervoer, big business. Steeds grotere en luxueuze liners onderhielden de boot verbinding tussen de twee werelddelen. Naast "gewone" passagiers en de eerste toeristen waren er de vele immigranten die voor een betere toekomst de Atlantische oceaan over staken.
De White Star Line was een van die vele rederijen die tussen Europa en de V.S. vaarden.
Al de schepen die voor de White Star Line werden gebouwd kregen een naam die eindigde op -ic.
In 1907 werden een drietal schepen besteld bij de scheepswerf van Harland and Wolff: de "Olympic",
de "Titanic" en de "Gigantic" de schepen waren het antwoord op de steeds luxueuzer wordende schepen van de concurrent de Cunard Line.
De Olympic werd in 1910 te water gelaten en was toen met 269 meter het langste schip ter wereld, het schip werd als onzinkbaar beschouwd (1/4 van de 16  compartimenten konden onder water staan). In september 1911 kreeg het schip bij het eiland Wight een aanvaring met een kruiser waarbij 2 compartimenten vol liepen, het schip zonk niet maar had aanzienlijke schade. In 1915 werd het omgebouwd tot troepen transportschip (het was het enige koopvaardijschip dat een Duitse onderzeeër tot zinken bracht).
Na de Eerste Wereldoorlog deed het schip weer dienst als passagiersschip, verschillende aanpassingen konden niet voorkomen dat de Olympic de concurrentie met het passagiersvliegtuig verloor, op 7 april 1935 kwam het schip voor het laatst in Southampton aan. (in mei 1934 had het nog een aanvaring met een lichtschip gehad, waarbij 7 van de 11 bemanningsleden van het lichtschip het leven verloren).
De Titanic kwam op 10 april 1912 in dienst en vertrok vanuit Southampton richting New-York waar het nooit aan zou komen, een aanvaring met een ijsberg zorgde ervoor dat het schip snel zonk, van de 2.200 opvarenden kwamen er 1.522 om.
De "Gigantic" was nog in het beginstadia en werd n.a.v. het zinken van de Titanic op de scheepswerf
aangepast en haar naam werd aangepast de Gigantic werd nu Britannic.
Nu zouden 6 compartimenten kunnen vollopen voordat het schip kon zinken, de noodwegen zouden voor de laagste klassen worden verbeterd.
De Britannic kwam in 1914 in dienst en werd bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog door de Royal Navy gevorderd en ingezet als hospitaalschip. Tijdens de zesde tocht naar de Dardanellen/
Griekenland om er gewonden op te halen, liep het schip op een zeemijn. Op 21 november 1916 zonk het schip in de Egeïsche Zee waarbij 30 opvarenden om het leven kwamen.
Het wrak werd in 1975 door Jacques Coustaeu ontdekt op 121 meter diepte, waarbij tevens restanten van een mijn werden gevonden en waaruit tevens bleek dat de waterdichte deuren openstonden!
Violet Jessop van beroep scheepsverpleegster was in 1911 aan boord van de Olympic toen het schip bijna zonk en overleefde zowel de Titanic als de Britannic toen deze beiden zonken.