Vuurtorens in Nederland (5) Noordwijk.

vuurtoren Noordwijk

Rond het jaar 1200 vestigden zich de eerste vissers op een plek dat nu Noordwijk heet.

Er ontstond een kleine nederzetting, men voer vanaf het strand met een vissersvloot van circa 40 schepen een haven was er niet.

Na regeringsmaatregelen: beperking van de haringvisserij in o.a. Noordwijk en Katwijk, om andere plaatsen een kans te geven, telde de vloot nog maar 16 bomschuiten, in 1913 was het gedaan met de visserij, intussen was Noordwijk vanaf de tweede helft van de 19e eeuw een badplaats in wording geworden wat heden ten dage is uitgegroeid tot een volwaardige badplaats.

In 1444 werd in Noordwijk een vuurboet aangelegd op kosten van de kerk, de schippers moesten jaarlijks aan het onderhoud hiervan meebetalen, het zgn. vuurgeld.

In 1716 verdween de vuurboet tijdens een storm onder de golven, een nieuwe vuurboet werd met behulp van een lening uit Katwijk bekostigd, in 1811 werd de vuurboet afgebroken.

Pas in 1854 kwam er een visserslicht; een grote lantaarn op de kap van een vierkant stenen gebouw.

In 1906 werd er door het Rijk een plan voor de verbetering van de kustverlichting opgesteld, daarin werd bepaald dat er tussen Scheveningen en IJmuiden een kustlicht moest komen.

In 1922 werd met de bouw begonnen, de toren werd opgetrokken uit gewapend beton en donkere

Franse gevelklinkers.

Op 1 augustus 1923 werd het gevellicht ontstoken, de gevelklinkers werden, vanwege vochtproblemen, van een witte pleisterlaag voorzien.

In 1953 werd Noordwijk een kustwachtstation, op 15 meter hoogte werd toen een uitkijklokaal gebouwd  en werd toen bemand door drie personen die in twee ploegen werkten.

Sinds 1988 is de toren niet langer bemand en werkt alles automatisch.

De geheel witte toren van zes verdiepingen, die 33 meter hoog is, heeft een prominente plaats

aan de Wilhelmina boulevard aan het Vuurtoren plein het vuurtoren licht is in een cirkel van 33 kilometer goed te zien.

Zeehondencrèche Pieterburen het einde?

zeehondencrèche  Pieterburen 12 september 2015

De zeehondencrèche Pieterburen is het levenswerk van Lenie 't Hart (geboren :16 september 1941 te Farmsum). Lenie 't Hart dierenverzorgster en dieren activiste ving, van 1971 tot 2014, zieke en verzwakte zeehonden op in Pieterburen.

Wat begon als opvang van verzwakte jonge zeehondjes groeide uit tot een waar zeehonden ziekenhuis met quarantaine ruimtes, laboratorium en röntgenafdeling, zeehonden konden allerlei medische behandelingen ondergaan.

D.m..v. entreegelden bij de zeehonden crèche, een expositie, sponsoren, donateurs en nalatenschappen kwam er geld binnen waarmee het e.e.a. bekostigd werd. 

Lenie 't Hart was al die jaren nauw betrokken bij internationale projecten die tot doel hadden het uitsterven van zeezoogdieren te voorkomen.

In 2012 stopte zij als directeur van de zeehondencrèche maar bleef als adviseur verbonden.

Door veranderde zienswijzen tussen 't Hart enerzijds: het opvangen van alle gestrande zeehonden en die van de nieuwe directie en personeel: minder opvangen, kortere opvangperioden en het gebruik van antibiotica terugdringen, zorgden ervoor dat het tot een escalatie kwam.

Het kwam zover dat het personeel in staking ging, en daarna de raad van toezicht werd vervangen.

Lenie van 't Hart stapte op en wil nu in de directe omgeving een nieuwe opvang starten volgens haar eigen opvattingen. Als stille getuige: de woning van Lenie 't Hart bij de crèche die nu leeg staat.

Het is jammer dat er in deze periode niet voldoende is bemiddeld door vooral betrokken natuurbescherming organisaties.

Op zaterdag 12 september waren wij op bezoek in de zeehondencrèche, waar dit jaar nog een nieuw bezoekerscentrum werd geopend.

Het personeel werkt vol toewijding aan de opvang van zeehonden, er waren voornamelijk zeehonden die in juni, juli en augustus waren binnengebracht bij elkaar zo'n 20 stuks.

Er waren veel bezoekers opvallend was het aantal jonge mensen en zelfs buitenlanders die allen geïnteresseerd zijn in de opvang en verzorging van de zeehonden, de crèche heeft hier naast ook een grote educatieve waarde en mag zeker niet verloren gaan.

Agatha Christie 125 jaar geleden geboren.

.

Agatha Christie 1890-1976

Agatha Mary Clarissa Miller werd op 15 september 1890 in Torquay geboren, Agatha leerde zichzelf op haar vijfde lezen, haar moeder vond acht jaar nl. vroeg genoeg.

Agatha schreef als kind al gedichten, leerde Frans toen haar ouders hun huis om financiële redenen, hun huis voor lange tijd moesten verhuren en tijdelijk in Frankrijk gingen wonen.

Haar vader overleed aan een aantal hartaanvallen die het gevolg waren van de financiële zorgen.

Op 15 jarige leeftijd krijgt Agatha les op een Frans internaat in Parijs, op 18 jarige leeftijd schreef zij al korte verhalen die in plaatselijke kranten worden gepubliceerd.

In 1912 ontmoette zij Archie Christie een vlieger bij het R.F.C., zij trouwen op 24 december 1914.

Agatha helpt gedurende de eerste wereldoorlog in de apotheek van een hospitaal en doet examen voor apothekers assistente ( hier doet zij veel kennis op op het gebied van gif wat later in haar verhalen van pas zal komen).

De Belgische vluchtelingen in Torquay geven haar een aardig beeld van haar toekomstig karakter

Hercule Poirot. De scheiding met haar echtgenoot stortte haar in een diepe crisis, zij moet zichzelf onder psychiatrische behandeling stellen. Haar uitgever adviseerde haar, haar schrijversnaam Christie

te behouden. In 1922 maakte zij een reis rond de wereld van ongeveer een jaar.

Agatha zag in 1928 een wens in vervulling gaan toen zij voor het eerste keer met de Orient Express op reis ging naar Baghdad en vandaar naar Ur, daar ontmoette zij haar tweede echtgenoot Max Mallawan. In de late herfst en lente reisde het echtpaar jaarlijks naar opgravingen, de rest van de tijd werd gevuld met het schrijven van boeken.

Zij schreef 66 detectives waaronder boeken over Hercule Poirot, Miss Marple, Tommy and Tuppence,Mr. Harley Quin en Parker Pyne. verder schreef zij zes romans onder het pseudoniem Mary Westmacott, 150 korte verhalen, 20 toneelstukken ( the Mousetrap is de langst lopende theater productie aller tijden) en 4 non fictie werken.

Agatha verscheen voor het laatst in het openbaar bij de première van de verfilming van de Orient Express in 1974, Zij stierf op 12 januari 1976 en werd op het kerkhof van St.Mary in Chelsey nabij Wallingford begraven. Haar werk verscheen in 108 talen, in Nederland werden 20 miljoen boeken verkocht, daar komen jaarlijks nog 100.000 bij, wereldwijd zijn 3,2 miljard boeken verkocht!

1954:Grand Master Prize van de Mystery writers of America, 1956: Commander of the British Empire, 1961: Eredoctoraat van de Universiteit van Exeter,1971: Dame Commander of the British Empire.
Het museum van Torquay huisvest een Agatha Christie Gallery waar vele rekwisieten uit verschillende TV series en ook films worden tentoongesteld.

 

De gebroeders Luden 50 jaar varend.

gebroeders Luden 1965.

Vanaf 1960 werd in opdracht van de toenmalige KNZHRM,(tegenwoordig de KNRM), de Carlot klasse gerealiseerd.

Tot de zusterschepen van de Carlot klasse behoren: de Carlot (1960), de Bernard van Leer (1965),
Johanna Louise (1968) en de Suzanna (1968).

De gebroeders Luden werd op de scheepswerf van de Gebr. Niestern in Delftzijl gebouwd.

De boot werd bekostigd uit een legaat n.a.v. het verdrinken van Hendrik Luden op de Noordzee.

De boot heeft een snelheid van 10,6 knopen, is 20,37 meter lang, 4,15 meter breed en heeft een waterverplaatsing van 53 ton. De boot heeft een capaciteit voor 120 drenkelingen.

6 waterdichte schotten, 16 luchtkisten en 5 bodemtanks zorgen ervoor dat de boot in 28 waterdichte afdelingen is verdeeld.

De gebroeders Luden werd in 1965 op het station Oostmahorn gestationeerd en na de afsluiting  van de Lauwerszee in 1969 werd de boot op het station Lauwersoog geplaatst.                                             In 1996 ging de boot uit dienst bij de KNRM. ( het had in 31 jaar 967 drenkelingen gered)

De boot begon een tweede leven bij de IJslandse reddingmaatschappij (ICE-SAR) en deed er van 1996 tot 2004 dienst als motorboot Hafbjorg op het station Norofjorour en van 2004 tot 2006 als motorboot Sveinbjorn Sveinsson op het station Vopnafjorour.

Na 9 jaar kwam de boot terug naar Nederland en werd in 2006 door de Stichting tot behoud van de gebroeders Luden van de KNRM gekocht.
De gebroeders Luden heeft nu als ligplaats de buitenhaven van Lauwersoog.
Met de gebroeders Luden worden nu vaartochten in het oostelijk waddengebied gemaakt voor maximaal 12 personen. Ook waddenarrangementen , asverstrooiing en zelf in te vullen tochten behoren tot de mogelijkheden.
Naast de opbrengsten hieruit steunt de stichting op sponsoren en donateurs.
Na 50 jaar trouwe dienst is de gebroeders Luden nog volop vitaal.

Lodewijk van den Berg in Nederland geboren ruimtevaarder.

Lodewijk van den Berg

Lodewijk van den Berg is de eerste in Nederland geboren ruimtevaarder, hij werd op 24 maart 1932 in Sluiskil geboren.

Van den Berg bezocht kostscholen in Sittard en Roermond waar hij zijn Gymnasium B behaalde, waarna hij tussen 1949 en 1961 chemische technologie aan de T.U. van Delft ging studeren.

Daarna studeerde hij aan de Universiteit van Delaware waar hij in 1974 afstudeerde op het kweken van kristallen in 1975 doctoraal. (met dergelijke kristallen kan gammastraling worden gedetecteerd)

Omdat dat nogal gevoelig lag in de V.S.,het was namelijk een spionage gevoelige vinding, moest van den Berg Amerikaans staatsburger worden.

Van den Berg was benieuwd of het kweken van kristallen ook bij gewichtloosheid kon en kwam hiervoor met zijn vraag bij de NASA terecht.

Hij en door hem zelf uitgezochte zeven andere wetenschappers kwamen in een selectie procedure terecht hij kwam met gemak door alle testen heen en werd door de NASA uitgekozen als astronaut.

Lodewijk van den Berg werd op 29 april 1985 gelanceerd aan boord van de space shuttle Challenger

 (missie STS-51B) na ruim 168 uur keerde hij op aarde terug.
Tijdens deze Spacelab-3 missie liet van den Berg aan de media een Zeeuwse vlag zien!

Van den Berg werkte bij EG&G in Californië waarna hij bij de Constellation Thechnology Corporation in Florida als hoofd wetenschapper ging werken en nog steeds .....  kristallen

kweekt die onder meer door het Internationaal Atoomenergie Agentschap worden gebruikt.
In 2004 op 72 jarige leeftijd werkte hij nog 40 uur per week, maar is nu met pensioen.
Om de wee jaar is van den berg in zijn geboorte land Nederland te vinden.

Op 28 september 2007 werd er een planetoïde (nr. 11430), zich bevindend tussen Mars en Jupiter, naar hem vernoemd. 

In Sluiskil is op 31 mei 2013 een beeld van hem onthuld.

van Hubble naar James Webb telescoop.

James Webb infrarood ruimte telescoop

De Hubble telescoop raakt nu langzaam aan het eind, iedereen heeft kunnen genieten van de prachtige beelden die de Hubble ons heeft laten zien van het heelal.

Er wordt gewerkt aan de opvolger van Hubble, de James Webb ruimtetelescoop is in aanbouw.

Als de telescoop voltooid is zal hij een spiegel hebben met een doorsnede van 6,5 meter gemaakt van lichtgewicht Beryllium.

James Webb zal vanaf het moment van lancering 5 tot 10 jaar meegaan en misschien wel langer.

Het zal dan het belangrijkste observatorium in de ruimte worden.

De telescoop in aanbouw is een samenwerking tussen de NASA,ESA en CSA, en zal vanaf Frans Guinea met een Ariane V raket worden gelanceerd volgens planning in oktober 2018.

Een van de belangrijkste doelstellingen zal zijn: 

de studie naar de fasen van de ontwikkeling in de geschiedenis van ons heelal van de Big Bang tot en met de evolutie van ons eigen zonnestelsel. 

de vorming van nieuwe sterrenstelsels observeren en de samenstelling van verre sterrenstelsels meten.

De James Webb telescoop kan 100 objecten tegelijk observeren, omdat het een infrarood telescoop is kunnen extreem zwakke signalen worden opgevangen.

De telescoop wordt gepositioneerd in Lagrange punt L2 op een afstand van 14 dagen vanaf de aarde.

Vanaf die positie moet het mogelijk zijn terug te kijken in de geschiedenis van het heelal.

De telescoop is genoemd naar James Webb het hoofd van het Apollo programma (1961-1968)en voorzitter van de NASA.

G.A. Koppen luchtvaartpionier.

G.A.Koppen (1890-1970).

George Alexander Koppen werd op 21 juni 1890 in Nijmegen geboren, na de H.B.S. ging hij naar de K.M.A. in Breda en kwam bij het wapen der Artillerie terecht wat hem niet beviel.

Hij diende korte tijd in Nederlands Indië en werd daarna gedetacheerd bij de Luchtvaart Afdeling op Soesterberg waar hij in december 1914 het F.A.I. vliegbrevet (nummer 13!) behaalde gevolgd door zijn militair brevet in juni 1915.

Koppen vloog in die tijd op de Farman in zijn vrije tijd speelde hij toneel.

In 1919 kondigde de Telegraaf aan, dat Koppen het voornemen had om naar Nederlands Indië te vliegen zo'n kleine 14.000 kilometer.

Hiervoor werd in Duitsland een Albatros aangeschaft, het toestel werd op Soesterberg geprepareerd voor de vlucht, problemen over voorwaarden met Engeland zorgden ervoor dat de vlucht uiteindelijk niet doorging, er werd nu een comité gevormd dat een vlucht in de toekomst ging voorbereiden.

De vliegtocht van van de Hoop in 1924 had aangetoond dat een luchtdienst naar Nederlands Indië

mogelijk was.

Er werd besloten dat een bemanning van drie personen: Koppen gezagvoerder Luchtvaart Afdeling en Frijns en Ellerman beide afkomstig van de K.L.M. op 1 oktober 1927 een 1e officiële postvlucht van Amsterdam naar Batavia zouden gaan maken.

Hiervoor kreeg de bemanning de beschikking over een Fokker F VIIA de H-NAEA "Postduif".

De zgn. "Koppen" vlucht was het begin van een serie (proef) vluchten waarbij allerlei mogelijkheden om Nederlands Indië per vliegtuig te bereiken werden uitgeprobeerd, met succes zou later blijken.

Er werden een aantal postzakken meegenomen naast reguliere post waren er veel brieven en kaarten van postzegelverzamelaars.

Bij aankomst in Batavia werd de bemanning uitbundig gehuldigd, Koppen had nog tijd om op familie bezoek te gaan en bezocht ook nog enkele oud Soesterberg vliegers.

Op 17 oktober ging men huiswaarts, op 28 oktober arriveerde men op Schiphol waar een enorme menigte de bemanning opwachtte ook in Amsterdam en op Soesterberg werd Koppen met zijn bemanning gehuldigd.Ook Internationaal kreeg men de nodige erkenning Koppen kreeg de Clifford Harmon trofee van het Internationaal verbond v.d. luchtvaart.
Een nieuwe mijlpaal was bereikt: binnen 1 maand kreeg men uit Batavia antwoord op een brief uit Amsterdam! Burgerluchtvaart zou weldra volgen.

Koppen werd geëerd met een luchtpostzegel van 40 cent. Op 13 september 1928 vertrok Koppen met de eerste van vier Fokker VII b-3's van de net opgericht KNILM naar Batavia waar hij chef vliegdienst werd.Na verlof in Nederland ging Koppen naar Nederlands Nieuw Guinea, de KNILM had opdracht gekregen via luchtkartering een deel van Nederlands Nieuw Guinea in kaart te brengen, Koppen werd er chef vliegdienst. Koppen keerde in 1937 terug in Nederland waar hij als kapitein, commandant werd van de 1e afdeling van het 3e luchtvaartregiment belast met het opleiden van luchtwaarnemers, op 9 juni 1939 werd hij afgekeurd op grond van zijn ogen (hij had toen 15.000 vlieguren en 2 miljoen kilometer afgelegd).
Hij werd bevorderd tot majoor en was tijdens de oorlogsdagen chef van de vliegschool op Waalhaven. Van 1942 tot de bevrijding verbleef hij in krijgsgevangenschap in o.a. Stanislau waar hij zich met wiskunde en toneel op de been hield.
Na de oorlog verliet hij de militaire dienst als luitenant-kolonel en werd hij leraar hogere wiskunde aan de HTS in Haarlem. Hij stierf op 1 januari 1970 aan de gevolgen van de ziekte van Parkinson.