Ruimtevaart visionairs (2)

Sir Arthur C Clarke 1917-2008

Een man die zich wat denkwereld betreft kan meten met de Rus Tsiolkovsky is ongetwijfeld Sir Arthur Charles Clarke.

Clarke werd op 16 december 1917 in Minehead in Groot Brittannië  geboren, als kind was Clarke gefascineerd door wat hij s' nachts aan sterren aan de hemel zag.

In de Tweede Wereldoorlog was Clarke radar specialist bij de RAF, na de oorlog studeerde hij toegepaste wiskunde en natuurkunde aan het Kings College in Londen.

Hij bedacht de geostationaire communicatie satelliet, en in het verlengde hiervan de "ruimtelift"

een onderwerp waar nog steeds onderzoek naar wordt gedaan.

Clarke was ook een fanatiek duiker (waarschijnlijk kon hij zich door de lichte vorm van polio 

zich beter in het water bewegen) op latere leeftijd maakte hij daardoor steeds meer gebruik van de rolstoel.

Clarke is bekend door de verschillende populair wetenschappelijke boeken die hij schreef.

In 1945 schreef hij over een draadloze wereld een onderwerp dat anno 2015 steeds meer realiteit is.

Tussen 1950 en 2007 schreef hij zijn meeste zo'n 60 boeken vooral over ruimtevaart en toekomst.

O.a.: Interplanetary flight (1950), the exploration of space (1951), the promise of space (1968).           Zijn bekendste boek  "a space odyssey" werd in 2001 verfilmd.

In de tachtiger jaren werkte hij aan verschillende wetenschappelijke TV programma's mee.

Het grote verschil tussen Tsiolkovsky en Clarke is tijd, heel veel visies van Tsiolkovsky zijn reeds gerealiseerd, bij Clarke' s denkbeelden maken wij bijna dagelijks mee.

In 1959 schreef Clarke al over satelliettelevisie, het mobieltje, GPS en ruimtevaarttoerisme.

De grens tussen sciencefiction en werkelijkheid wordt steeds vager.

Clarke werd in 2000 geridderd. Hij overleed in 2008 in Colombo Sri Lanka, het land waar hij in 1956

naar toe was geëmigreerd.

Ruimtevaart visionairs.

Konstantin Tsiolkovsky 1857-1935

Bij ruimtevaart visionairs denken wij al gauw aan de striptekenaar Hergé die in 1950 Kuifje een reis naar de Maan liet maken in: "Reis naar de Maan" en "Mannen op de Maan".
En aan Jules Verne die in het jaar 1865 het boek "van de aarde naar de Maan" van zijn hand liet verschijnen.
Maar een echte visionair, die ook wel de profeet van de ruimte wordt genoemd, is de Russische filosoof Konstantin Tsiolkovsky.
Tsiolkovsky kwam uit een gezin van 18 kinderen, door een ziekte op zijn elfde jaar werd hij blijvend doof, hij kon nog wel iets horen maar niet veel.
Hij ging op zijn veertiende  van school en werd op zijn zestiende door zijn ouders naar Moskou gestuurd waar hij in de Tsjertkavskaja bibliotheek te vinden was (een van de grootste van het land).
Tsiolkovsky toetste met de kennis die hij verkregen had de haalbaarheid van de door Jules Verne beschreven methode van een reis naar de maan.
Door zijn doofheid was hij niet in staat lessen te volgen en moest hij zich alles zelf d.m.v. boeken
aanleren een autodidact dus. Op deze manier studeerde hij ook voor leraar.
Naast filosoof was hij wiskundige en leraar aan het gymnasium in Kaloega.
Tsiolkovsky bijna doof, introvert , had veel tegenstanders die om zijn ideeën lachten.
Hij kwam tot de conclusie dat: de aarde de wieg van de mensheid is, maar dat je niet altijd in die wieg kan blijven.
Hij sprak over een station buiten de aarde bouwen, wandelen in de ruimte, landen op de Maan en wonen op Mars, voet zetten op een asteroïde en maanstenen optillen en voorzag het gebruik van ruimtepakken.
Tsiolkovsky sprak van reactie apparaten waarmee hij raketten bedoelde (1895).
Hij berekende dat raketten uit meerdere trappen zouden moeten bestaan.
Hij leverde ook de formules die nu nog worden gebruikt bij het ontwerpen van raketten.
In 1926 verscheen van zijn hand: "16 stappen programma voor de mensheid om zich elders in het heelal te vestigen als de Zon zou doven''.
Zij ideeën en theorieën werden in een aantal boeken verwerkt waarbij "de ontdekking van de ruimte door de raketwetenschap " het belangrijkste was.
Tsiolkovsky mag een groot visionair en grondlegger van de ruimtevaart worden genoemd.

toekomst Koninklijke Luchtmacht

Nederlandse F-16's en F-35's samen met een KDC-10 tankvliegtuig boven Edwards Air Force base in de Verenigde Staten.(test- en evaluatiefase)

Hawker Hunter: stunten of alleen voorvliegen?

Hawker Hunter Mk.6, 325 squadron (René Butselaar)

De ramp met een Hawker Hunter T.7 nabij Shoreham in Groot Brittannië  van afgelopen zondag waarbij elf mensen zijn omgekomen, roept de vraag op of het nog wel verantwoordelijk is te stunten met een straaljager die in het midden van de vijftiger jaren de fabriek verliet.

De Hawker Hunter vormde in de vijftiger en zestiger jaren de ruggengraat van de Nederlandse luchtverdediging.

Nederland had de beschikking over de Mk.4 versie (96 stuks) en de Mk.6 versie  (93 stuks) voor trainingsdoeleinden werd de T.Mk.7  (20 stuks) aangeschaft.

De Hawker Hunter vloog vanaf de vliegbasis Leeuwarden, Soesterberg, Twente, Woensdrecht en vanaf Biak in het voormalig Nederlands Nieuw Guinea.

Op 27 augustus 1968 vertrokken de laatste 4 Hawker Hunters vanaf de vliegbasis Soesterberg naar Dunsfold  in het Verenigd Koninkrijk.*

Door een aantal enthousiastelingen werd in 2005 de Dutch Hunter Foundation opgericht met het doel deze klassieke sierlijke straaljager weer in het Nederlandse luchtruim te laten vliegen.

Zo kwam de Hawker Hunter na 40 jaar weer terug op Nederlandse bodem, men opereert vanaf de vliegbasis Leeuwarden waar men de beschikking heeft over twee Hawker Hunters een T.8C en F.6A, beide in 1956 gebouwd.

Er wordt met beide toestellen gemiddeld 40 uur per jaar gevlogen en dat niet alleen in Nederland.

Ik heb beide toestellen nu menig maal zien vliegen, maar loopings laag bij de grond zijn uit den boze, het risico met dergelijke toestellen van 60 jaar oud is veel te groot.

Naast het grotere risico slachtoffers te maken op de grond is het natuurlijk ook jammer historische vliegtuigen te verliezen met gewaagde stunts.

Het is daarom te hopen dat de regels voor het vliegen met dergelijke vliegtuigen verder worden aangescherpt en daarna Europees eensluidend worden (nageleefd).

*Bron: www.ikzagzevliegen.nl

vuurtorens in Nederland (2) Marken.

vuurtoren Marken

Voordat het eiland Marken zijn eerste vuurtoren kreeg werd er al een vuur op een stookplaat
brandend gehouden voor de scheepvaart.
Het eiland lag op de scheepvaartroute naar Amsterdam en was een belangrijk herkenningspunt.
De toren die na 1700 verscheen kreeg een kolenvuur, in 1809 vervangen door een lantaarn met olielamp.
In 1839 werd de toen vierkante toren gesloopt en vervangen door een rond exemplaar, er verscheen tevens een lichtwachters woning.
Een aantal keren werd deze woning door kruiend ijs verwoest, zelfs de vuurtoren werd door het kruiend ijs belaagd en werd enkele centimeters van zijn fundatie gelicht.
In 1921 werd de toren uitgerust met een gas gloeilicht, in 1985 kreeg de toren elektrisch licht met automatische bediening, tussen 1919 en 2001 was de toren tevens uitgerust met een misthoorn.
De voormalige vuurwachterswoning wordt nu bewoond door een gezin, dat de woning huurt van Rijkswaterstaat en als tegenprestatie enkele lichte onderhoudswerkzaamheden aan de vuurtoren verricht zoals het schoon houden van de optiekglazen en het onderhouden van de dieselgeneratoren.
De woning is niet aangesloten op het gas, water en elektriciteitsnet.
De prachtig gelegen vuurtoren is alleen per fiets of wandelend (circa 15 minuten) te bereiken vanaf
het dorp, waarbij de vuurtoren, ook wel "het paard van Marken" genoemd, al uit de verte opdoemt.

Nationaal Militair Museum een kritische noot.

Nationaal Militair Museum Soesterberg (foto Heijmans)

De samenvoeging van het Leger Museum in Delft en het Militaire Luchtvaart Museum in Soesterberg
resulteerde in het nieuw op te richten Nationaal Militair Museum.
Het futuristisch ontworpen gebouw (je zou hier een ruimtevaart museum verwachten) biedt plaats aan een doorsnee van de collecties van beide musea, waarbij moet worden opgemerkt dat de Leger collectie vele malen groter is dan de Luchtmacht collectie.
Wie denkt de historie van de Militaire Luchtvaart van voor 1940 te vinden (de wieg van Neerlands luchtvaart heeft immers in Soesterberg gestaan) komt enigszins bedrogen uit.
Een groot accent ligt op het heden en in de toekomst wat eigenlijk niet tot de taak van een musea behoort.
In maart dit jaar waren een aantal vertrekken de zgn kabinetten met collecties oude wapens, kleding en hoofddeksels slecht verlicht, de omschrijvingen bij een aantal stukken was dan ook niet te lezen.
Zoekend naar een bepaald voorwerp in de "schatkamer" werd ik verwezen naar geplastificeerde multo banden op de tafels die zich in het midden van de schatkamer bevonden, misschien is digitaal een betere oplossing.
Een aantal opstellingen waaronder "oorlog" zien er goed gedocumenteerd en verzorgt uit!
Wat opvalt is dat het museum zich in eerste instantie op een (zeer)jeugdig publiek richt en zich in tweede instantie als een ontmoetingsplaats voor veteranen.
De geschiedenis fanaat komt in het NMM minder aan zijn trekken dan in beide vorige musea.
Oorzaak: men richt zich te veel op een groot publiek (zoveel mogelijk bezoekers binnen halen)
waarbij details er minder toe doen.
Het was misschien toch beter geweest beide musea op deze locatie afzonderlijk te laten voorbestaan
en waar er sprake is van raakvlakken tussen de krijgsmachtonderdelen deze afzonderlijk te belichten.
Bezuinigingen en een structureel geld tekort bij Defensie hebben tot dit gedwongen huwelijk geleid.

Pluto wel of geen planeet?

Pluto opname door New Horizons.

Het was Percival Lowell 1855-1916 die opzoek was naar een planeet voorbij Neptunes en deze planeet X noemde. Clyde Tombaugh (amateur astronoom) verbonden aan het observatorium dat door Percival Lowell was opgericht ontdekte planeet X in 1930. De naamgeving zo zegt althans de overlevering ging als volgt: Tijdens het ontbijt las de opa van Venetia Burney uit de krant voor dat er een nieuwe planeet was ontdekt en dat men een naam zocht, Venetia stelde haar opa de naam Pluto voor. Opa vertelde dit aan zijn vriend Herbert Hall Turner professor in de astronomie in Oxford,

Turner stuurde een telegram naar het Lowell observatorium in Flaggstaff Arizona en stelde de naam Pluto voor, wat geaccepteerd werd.

Pluto heeft de grote van twee derde van onze maan, de zon komt er in het westen op en gaat er in oosten onder.

Tot in 2006 werd er gesproken van de planeet Pluto in dat jaar werden er door de IAU nieuwe regels vastgesteld.Volgens de International Astronomical Union moet een planeet in ons zonnestelsel:
1. zich in een baan rond de zon bevinden.
2. zich als een vloeistof gedragen en daardoor nagenoeg rond zijn.
3. de omgeving van haar baan heeft schoongeveegd van andere objecten.
Het laatste daar voldeed Pluto niet aan en werd tot dwergplaneet gedegradeerd.

In dat zelfde jaar en wel op 19 januari 2006 werd de ruimtesonde New Horizons gelanceerd, de sonde
kwam op 14 juli 2015 het dichtst bij Pluto: afstand 12.500 kilometer.
Met naast de nodige apparatuur bestaat de lading verder uit een flesje met wat as van Tombough, twee VS vlaggen, een postzegel en een kwartje.
New Horizons heeft inmiddels zijn weg verder vervolgt de Kuiper gordel in.
Het zal nog tot in november 2017 duren voordat alle informatie over  Pluto zal zijn verwerkt, heel misschien wordt de status van de "dwergplaneet" alsnog aangepast.