Gevlogen boven Nederland: Lockheed Neptune.

Lockheed Neptune.

De Lockheed Neptune was een maritiem lange-afstandspatrouille vliegtuig, bestemd voor onderzeeboot verkenning en bestrijding.

De ontwikkeling van de Neptune begon aan het begin van de Tweede Wereldoorlog maar werd al snel op een laag pitje gezet, pas in 1944 ging men serieus werken aan de verdere ontwikkeling.

Het moest een ontwerp worden dat gemakkelijk te bouwen en te onderhouden was. Dit zou later dan ook blijken uit de lange levensduur en wereldwijd succes.

De productie startte in 1946, in totaal werden er 1.121 Neptune's gebouwd.

Nederland verkreeg onder het MDAP: 12 Lockheed P2V-5 Neptune's. De toestellen kwamen in 1953 in dienst bij het VSQ 320 op het vliegkamp Valkenburg. Bij teruggave aan de V.S., tussen 1960 en 1962, ondergingen de toestellen bij Aviolanda een grote revisie, waarna de toestellen door de V.S. aan Portugal werden overgedragen.

In 1961 werden door de Nederlandse regering 14 Neptune's van het type P2V-7B aangeschaft, ten behoeve van de inzet in Nederlands Nieuw Guinea, uitgerust met 4 x 20mm mitrailleurs in de neus, de toestellen werden op Biak gestationeerd bij het VSQ 321.                                                                   Na terugkeer na de soevereiniteitsoverdracht van Nieuw Guinea aan Indonesië, werden de toestellen tussen 1963 en 1966 bij Aviolanda verbouwd tot SP-2H (twee werden er bij Lockheed verbouwd). Vervolgens werden de Neptune' s ondergebracht bij het VSQ 320 en VSQ 5 beiden gestationeerd op het vliegkamp Valkenburg.

In 1965 werden vier toestellen overgenomen van het Franse Aeronavalle en eveneens door Aviolanda gemoderniseerd tot SP-2H.

Bekend "wapenfeit" is de lage formatie vlucht van 5 Neptune's over het Binnenhof van den Haag op 17 september 1975, als demonstratie tegen voorgenomen bezuinigingen.

In 1982 viel definitief het doek voor de Neptune, de Lockheed Orion zou de opvolger gaan worden.

De 201 maakt deel uit van de collectie van het Nationaal Militair Museum te Soesterberg.

Hawker Hunter: stunten of alleen voorvliegen?

Hawker Hunter Mk.6, 325 squadron (René Butselaar)

De ramp met een Hawker Hunter T.7 nabij Shoreham in Groot Brittannië  van afgelopen zondag waarbij elf mensen zijn omgekomen, roept de vraag op of het nog wel verantwoordelijk is te stunten met een straaljager die in het midden van de vijftiger jaren de fabriek verliet.

De Hawker Hunter vormde in de vijftiger en zestiger jaren de ruggengraat van de Nederlandse luchtverdediging.

Nederland had de beschikking over de Mk.4 versie (96 stuks) en de Mk.6 versie  (93 stuks) voor trainingsdoeleinden werd de T.Mk.7  (20 stuks) aangeschaft.

De Hawker Hunter vloog vanaf de vliegbasis Leeuwarden, Soesterberg, Twente, Woensdrecht en vanaf Biak in het voormalig Nederlands Nieuw Guinea.

Op 27 augustus 1968 vertrokken de laatste 4 Hawker Hunters vanaf de vliegbasis Soesterberg naar Dunsfold  in het Verenigd Koninkrijk.*

Door een aantal enthousiastelingen werd in 2005 de Dutch Hunter Foundation opgericht met het doel deze klassieke sierlijke straaljager weer in het Nederlandse luchtruim te laten vliegen.

Zo kwam de Hawker Hunter na 40 jaar weer terug op Nederlandse bodem, men opereert vanaf de vliegbasis Leeuwarden waar men de beschikking heeft over twee Hawker Hunters een T.8C en F.6A, beide in 1956 gebouwd.

Er wordt met beide toestellen gemiddeld 40 uur per jaar gevlogen en dat niet alleen in Nederland.

Ik heb beide toestellen nu menig maal zien vliegen, maar loopings laag bij de grond zijn uit den boze, het risico met dergelijke toestellen van 60 jaar oud is veel te groot.

Naast het grotere risico slachtoffers te maken op de grond is het natuurlijk ook jammer historische vliegtuigen te verliezen met gewaagde stunts.

Het is daarom te hopen dat de regels voor het vliegen met dergelijke vliegtuigen verder worden aangescherpt en daarna Europees eensluidend worden (nageleefd).

*Bron: www.ikzagzevliegen.nl

Nationaal Militair Museum een kritische noot.

Nationaal Militair Museum Soesterberg (foto Heijmans)

De samenvoeging van het Leger Museum in Delft en het Militaire Luchtvaart Museum in Soesterberg
resulteerde in het nieuw op te richten Nationaal Militair Museum.
Het futuristisch ontworpen gebouw (je zou hier een ruimtevaart museum verwachten) biedt plaats aan een doorsnee van de collecties van beide musea, waarbij moet worden opgemerkt dat de Leger collectie vele malen groter is dan de Luchtmacht collectie.
Wie denkt de historie van de Militaire Luchtvaart van voor 1940 te vinden (de wieg van Neerlands luchtvaart heeft immers in Soesterberg gestaan) komt enigszins bedrogen uit.
Een groot accent ligt op het heden en in de toekomst wat eigenlijk niet tot de taak van een musea behoort.
In maart dit jaar waren een aantal vertrekken de zgn kabinetten met collecties oude wapens, kleding en hoofddeksels slecht verlicht, de omschrijvingen bij een aantal stukken was dan ook niet te lezen.
Zoekend naar een bepaald voorwerp in de "schatkamer" werd ik verwezen naar geplastificeerde multo banden op de tafels die zich in het midden van de schatkamer bevonden, misschien is digitaal een betere oplossing.
Een aantal opstellingen waaronder "oorlog" zien er goed gedocumenteerd en verzorgt uit!
Wat opvalt is dat het museum zich in eerste instantie op een (zeer)jeugdig publiek richt en zich in tweede instantie als een ontmoetingsplaats voor veteranen.
De geschiedenis fanaat komt in het NMM minder aan zijn trekken dan in beide vorige musea.
Oorzaak: men richt zich te veel op een groot publiek (zoveel mogelijk bezoekers binnen halen)
waarbij details er minder toe doen.
Het was misschien toch beter geweest beide musea op deze locatie afzonderlijk te laten voorbestaan
en waar er sprake is van raakvlakken tussen de krijgsmachtonderdelen deze afzonderlijk te belichten.
Bezuinigingen en een structureel geld tekort bij Defensie hebben tot dit gedwongen huwelijk geleid.