De V.O.C. op Formosa.

Formosa ook wel Taiwan genoemd.

Taiwanese archeologen hebben onlangs Hollandse scheepswrakken gevonden uit de V.O.C. tijd.
De schepen gingen verloren tijdens het beleg van het fort Zeelandia op Formosa in de 17e eeuw.
Zij werden gelokaliseerd in het Taijiang Nationaal Park nabij de stad Tainan vlakbij de ruïnes van het fort Zeelandia. De V.O.C. was vanaf 1624, 40 jaar aanwezig op het eiland. De handelspost was een belangrijke schakel in de V.O.C. handel tussen China en Japan, er was in die tijd veel ruilhandel.
Er kwamen in deze bloeitijd steeds meer Chinese immigranten vanuit het vasteland van China op Formosa wonen en werden invloedrijker dan de oorspronkelijke inwoners van Formosa.
Coxinga was een militair leider die in China streefde naar een restauratie van de Ming dynastie, hij stond bekend als een wreed veldheer en piraat (zoals zijn vader). In 1647 stelde hij een handelsembargo in waarbij Nederlandse zakenlui gedwongen werden naar elders te vertrekken.
Coxinga kwam op het vaste land in het nauw (de Ming dynastie kwam ten val de Qing dynastie was aan de macht gekomen) en week uit naar Formosa. De Chinese veldheer trok met een vloot van 100 schepen en 25.000 manschappen naar Formosa  waar hij weinig tegenstand vond bij de lokale bevolking. Echter het V.O.C. fort Zeelandia met 1.200 bewoners hield stand. Na een belegering van 9 maanden wist Coxinga met behulp van een verrader een heuvel bij het fort te bezetten en begon van daaruit met beschietingen.
In februari 1662 gaven de Hollanders onder het bevel van Fredrik Coyett zich over en kregen vrije aftocht. Coyett werd door de V.O.C. berecht en kreeg de doodstraf, later omgezet in verbanning.
Na het vertrek van de V.O.C. riep Coxinga zich uit tot koning van Taiwan maar stierf 4 maanden later aan malaria, zijn zoon volgde hem op, in 1683 gaf zijn kleinzoon zich over aan de Chinese keizer en werd Formasa ingelijfd door het Chinese Keizerrijk.
De V.O.C. was voorgoed uit Formosa verdreven, de gebeurtenissen in Formosa zorgden er eeuwen later voor en wel tot op vandaag de dag dat de onafhankelijkheid van Taiwan door China wordt betwist.

George Remi de vader van Kuifje.

Kuifje en Bobbie

Misschien dat wel iedere fan van Kuifje nog weet wanneer en welk Kuifje album hij als eerste kreeg, ik was 12 jaar toen ik met Sinterklaas de Zaak Zonnebloem kreeg. Dit was het begin van een lange reeks albums, zelfs mijn vader was er in geïnteresseerd. En niet te vergeten het blad Kuifje dat bij de kapper lag, het was altijd een hele klus het blad lang genoeg in handen te hebben voordat ik aan de beurt was bij de kapper.

George Remi werd op 22 mei in 1907 in Etterbeek geboren, in 1920 begint hij aan zijn studie aan het St. Bonifatiuscollege in Brussel en verveelt zich er enorm. In 1921 sluit George zich aan bij de padvinderij zijn eerste illustraties verschijnen in de tijdschriften van de Belgische scouting. 

In 1924 ondertekent George Remi zijn illustraties met Hergè (de Franse uitspraak van Remy George).

De eerste stripheld van de hand van Hergè verschijnt "Totor". Na zijn dienstplicht wordt hij in 1928 hoofdredacteur van Le Petit Vingtieme de jeugdbijlage van Le Vingtieme Siecle, de meest beroemde striphelden Tintin et Milou, Kuifje en Bobbie zien op 10 januari 1929 het levenslicht in dit tijdschrift.

In 1930 creëert Herge Quick en Flipke twee Brusselse straatjongens, in het zelfde jaar verschijn: "Kuifje en de Sovjets".

In 1932 trouwde Hergè met Germaine Kieckens de secretaresse van de directeur van Le Vingtieme Siecle. Casterman wordt de uitgever van de avonturen van Kuifje en zal dat blijven doen ( 64 bladzijden in kleur per album). Herge gaat zich steeds meer van veel documentatie voorzien en beseft het belang van een stevig scenario. In 1935 zien Jo, Suus en Jokko het licht (5 albums).

Rond de publicatie van de "Blauwe Lotus" wordt Hergè uitgenodigd door de echtgenote van Tsang Kai-Shek voor een bezoek aan China de Tweede Wereldoorlog gooit echter roet in het eten.

Vlak na de oorlog verschijnt het maandblad "Kuifje" dat ook in Nederland zijn weg vindt.

In 1950 worden de Studios Hergè opgericht de strips vergen nl. steeds meer technische middelen en research, zeker voor de "Mannen op de Maan". In 1958 verschijnt "Kuifje in Tibet" dit ondanks een diepe crises in zijn persoonlijke leven. Kuifje wordt een filmheld in 1960 verschijnt de speelfilm: "Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies" in 1964 gevolgd door:" Kuifje en de blauwe Sinaasappels".

Hergè bezoekt in 1973 Taiwan, in 1976 wordt in Brussel een standbeeld voor Kuifje en Bobbie onthuld, in 1979 wordt de 50ste verjaardag van de stripheld gevierd. Op de 65ste verjaardag van Herge wordt er een planeet naar hem vernoemd. Georges Remi overlijd op 3 mei 1983.  

Hergè kreeg een standbeeld en een museum in Louvain-La-Neuve, Hergè is niet alleen Kuifje, maar ook illustrator, letterontwerper, publicist, karikaturist en verteller.

Kuifje blijft alom reuze populair, voor de eerste oplages van zijn strips worden astronomische bedragen neergeteld, wereldwijd zijn er diverse fanclubs. 

Er verschenen in totaal 24 Kuifje albums, waarvan Kuifje en de Alfa Kunst onvoltooid is, met als hoofdpersonen: Kapitein Haddock, Jansen en Janssen en professor Zonnebloem.

Hergè: Raket naar de Maan

Abel Tasman ontdekker van zuidelijk Australië.

Abel Tasman

Abel Jansz Tasman werd in 1603 in Lutjegast (zuid-west Groningen) geboren.

Abel Tasman vertrok in 1633 vanuit Amsterdam in dienst van de V.O.C. naar Azië.

In 1634 diende hij in Batavia als eerste stuurman op het fluitschip "Weesp".

Al snel klom hij op tot schipper en voer op het jacht "Mocha", het schip werd ingezet om veiliger routes bij de Indonesische eilanden te zoeken waarbij de routes nauwkeurig in kaart werden gebracht.

Ook werd het schip gebruikt als patrouilleschip ter bescherming van de handel op zee.

Op 1 augustus 1637 keert Tasman met een retourschip de "Banda" terug in Amsterdam.

In april 1638 vertrekt hij weer naar Batavia maar nu voor een langere periode, hij nam nl. zijn echtgenote mee en dan moest je bij de V.O.C. een contract voor 10 jaar afsluiten.

Aangekomen in Batavia ging Tasman samen met Quast in 1639 met twee schepen op zoek naar de zgn. goud en zilvereilanden om daar edele metalen voor de V.O.C. te vergaren, ook moesten de kusten van China en Korea worden verkend, de goud en zilvereilanden werden nooit gevonden wel was er veel informatie over de kusten  van China en Korea vergaart.

Tasman kreeg in 1640 het commando over vier schepen en moest een expeditie ondernemen naar Formosa (Taiwan) en vervolgens Japan, in november 1641 keerde hij in Batavia terug.

Zijn grootste bekendheid dankt Tasman aan de expeditie van 1642/1643, hij kreeg de leiding over twee schepen de Heemskerck en de Zeehaen, het hoofddoel was de oostelijke doorvaart voor Zuid America verkennen, men moest eerste naar Mauritius zeilen, na het vertrek aldaar werd men door stormen en mist gedwongen een zuid oostelijke koers te varen.

Op 24 november 1642 bereikte men de zuidkust van Australië dat van Diemens land werd gedoopt (nu Tasmanië) op 1 december ging men er aan land, na 9 dagen zeilen werd het zuidelijke eiland van Nieuw Zeeland wat Stateneiland werd genoemd bereikt, via de noordkaap van Nieuw Zeeland ging men verder waarna men via Tonga en de Fiji eilanden Samoa en de Salomons eilanden bereikte, via Nieuw Guinea kwam men na een reis van 10 maanden terug in Batavia.

In 1644 werd de passage tussen het zuiden van Nieuw Guinea en Australië verkend en werd de noordkust van Australië aangedaan. Tasman werd door de Hoge regering beloond, hij bleef drie jaar schipper-commandeur, zijn gage werd verhoogt en hij werd lid van de Raad van Justitie belast met de controle van ingediende scheepsjournalen. Een expeditie in 1648 met acht schepen op zoek naar Spaanse zilverschepen bij de Filipijnen en ondersteuning voor de koning van Siam, waarbij aan boord werd geplunderd, verliep slecht voor Tasman, hij viel in ongenade.
Tasman nam in 1652 ontslag bij de V.O.C., hij was een rijk man.

Tasman verbleef de laatste jaren van zijn leven op Batavia wonen en voer met een klein scheepje langs de Javaanse kusten, Abel Tasman overleed op Batavia in oktober 1659, hij liet onder meer een geldbedrag na aan de armen van Lutjegast, 25 gulden.

route Abel Tasman 1642 en 1644.