Herdenking slachtoffers Birma en Pakan Baroe spoorwegen.

Het Drie-Pagoden monument Bronbeek, Arnhem

Er is dit jaar al heel wat herdacht: veldslagen uit de Eerste Wereldoorlog, de slag bij Waterloo,
4 mei, het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa, Hiroshima, Nagasaki, het einde van de Tweede oorlog in Azië, de Indië herdenking, de Battle of Britain, en vandaag de herdenking bij het Nationaal Indië monument in Roermond.

Een herdenking die afgelopen zaterdag 29 augustus plaatsvond op het landgoed Bronbeek bij Arnhem heeft eigenlijk nauwelijks de media aandacht gekregen die het verdiende.

Op deze dag werden de slachtoffers, die werkend aan de Birma-Siam spoorweg en aan de Pakan Baroe spoorweg op Sumatra, hun leven verloren, herdacht.
Er werd een monument onthuld bestaande uit twee stukken spoorrails, op de dwarsliggers staan de namen van 519 Nederlanders die zijn omgekomen aan de Pakan Baroe dodenspoorweg.

Tijdens de aanleg van de Birma Siam spoorweg lieten 2.800 Nederlanders en enkele tienduizenden

bewoners uit het voormalig Nederlands Indië het leven.

Tijdens de aanleg van de Pakan Baroe spoorweg op Sumatra lieten 519 Nederlanders en zo'n 80.000

Javaanse dwangarbeiders de zgn. romusha's het leven.
Daarbij komen nog eens de 1.400 Nederlanders en 4.000 Javanen die met het zinken van de Junyo Maru (op weg naar Sumatra) verdronken.

De omstandigheden waarbij al deze mensen omkwamen zijn het best te vergelijken met de concentratie kampen uit het derde rijk.
En de overlevenden wat zal daar later van zijn terecht gekomen?
Het is daarom niet te begrijpen dat deze herdenking geen aandacht krijgt terwijl Hiroshima en Nagasaki dat wel volop krijgen.
Het wordt dan ook de hoogste tijd dat de verhalen over deze verschrikkingen naar buiten komen
en op schrift worden gesteld, afzonderlijk dan wel gebundeld.                                                           Het initiatief ligt nu bij al die nabestaanden, zorgt er voor dat er over tien jaar nog kan worden herdacht.

René Butselaar expressions: Traumatische oorlogservaring in Nederlands Indië.

Traumatische oorlogservaring in Nederlands Indië.

In de zestiger jaren van de vorige eeuw fietste mijn vader geregeld met een Luchtmacht militair richting werk en soms ook wel richting huiswaarts.
Hij was begin vijftiger jaren naar Nederland gerepatrieerd had bij het KNIL gediend alvorens
te zijn overgegaan naar de Koninklijke Luchtmacht, er werd onderweg over van alles en nog wat gepraat behalve over het verleden dan stokte het.
Ik zat in die tijd op de lagere school waar ook enkele kinderen van zijn gezin op zaten, er waren overigens in die tijd veel Nederlands Indische kinderen op deze school die laat ik het netjes formuleren nogal vaak werden gepest om hun uiterlijk zelfs buiten school en daardoor vaak alleen met elkaar optrokken.
Ik herinner mij deze vader als nogal teruggetrokken en vrij stil waardoor hij juist opviel.
Vele jaren later kwam ik een fotootje van hem tegen in een boek geschreven door een van zijn kinderen.
Er werd een tipje van de sluier opgelicht: deze man Alexander Bloem was door de Japanners krijgsgevangen gemaakt en werd met meer dan 6.500 man ingescheept op de Junyo Maru (een van de Japanse zgn. helleschepen) het schip had behalve krijgsgevangenen ook werkslaven aan boord, men werd in Tanjung Priok het schip in gedreven om vandaar naar Sumatra op weg te gaan om daar aan de Pakan Baroe spoorweg te gaan werken.
Het schip werd onderweg getorpedeerd er waren meer dan 5.600 doden te betreuren van de
Nederlanders aan boord overleefden slechts enkele deze tragedie. 

Of dit niet genoeg was werd hij alsnog naar de Pakan Baroe gebracht "de dodenspoorweg" waar hem nog meer ontberingen en verschrikkingen te wachten stonden.
Wat moet dit traumatische ervaringen voor deze Luchtmacht militair zijn geweest.
Ervaringen die ik vermoed zijn verdere leven hebben bepaald, niet een van dit soort mensen kreeg na aankomst in Nederland de juiste psychiatrische hulp.